NBC lanceerde de medische dramaserie ER in 1994 en oogstte al snel lof als een van de meest realistische tv-portretten van het ziekenhuisleven. Centraal in die authenticiteit stond Noah Wyle in de rol van Dr. John Carter, een personage dat zich ontwikkelde van een onzekere geneeskundestudent tot een van de meest gerespecteerde artsen op de spoedeisende hulp. Critici merkten zijn ontwikkeling al op aan het einde van het eerste seizoen.
Wyle kreeg meerdere Emmy- en Golden Globe-nominaties voor zijn spel, plus vier opeenvolgende Actor Awards. Hij bleef elf seizoenen bij de serie en maakte daarnaast nog enkele gastoptredens. Hoewel latere seizoenen minder grote prijzen opleverden, leverde zijn werk in de jaren 90 verschillende memorabele afleveringen op die Carters groei en uitdagingen bij County General vastlegden.
In seizoen 3, aflevering 12, getiteld "Post Mortem", krijgt Carter te maken met de nasleep van een tragische dood van zijn collega-chirurg in opleiding en goede vriend Dr. Dennis Gant, gespeeld door Omar Epps. De twee hadden elkaar gesteund in hun beginperiode in het ziekenhuis, maar signalen van Gants persoonlijke problemen werden pas te laat opgemerkt. Nadat Gant om het leven komt bij een incident dat door de politie als een ongeluk wordt bestempeld, worstelt Carter met hevige schuldgevoelens en stelt hij zijn eigen handelen als vriend in vraag.
Seizoen 4, aflevering 16, "My Brother's Keeper," zet Carters bevoorrechte familieachtergrond in de schijnwerpers wanneer zijn neef Chase, gespeeld door Jonathan Scarfe, worstelt met een heroïneverslaving. In de overtuiging dat zijn medische opleiding hem een voorsprong geeft, werkt Carter samen met dr. Anna Del Amico om Chase te helpen herstellen. De poging mislukt wanneer Chase een overdosis neemt en blijvend hersenletsel oploopt. Carter moet vervolgens zijn grootouders confronteren over het geheimhouden van de verslaving terwijl hij aan het bed van zijn neef blijft.
Een chemische lozing ontregelt de werkzaamheden in seizoen 4, aflevering 15, "Exodus." Wanneer dr. Kerry Weaver last krijgt van de dampen, neemt Carter zonder aarzelen de leiding over de spoedeisende hulp. Hij organiseert het personeel en de patiënten, coördineert met de hulpdiensten en blijft onder druk gefocust. De ervaring vergroot zijn zelfvertrouwen en bevestigt dat de spoedeisende hulp de plek is waar hij thuishoort, ook al neemt hij even de tijd om een oudere patiënt te betreuren.
In de seizoensfinale van seizoen 3, "One More for the Road," beseft Carter dat spoedeisende geneeskunde hem veel beter past dan chirurgie. Hij gaat in tegen het aanvankelijke weigering van dr. Donald Anspaugh om de overstap goed te keuren, die budgettaire redenen en het bestaande chirurgische contract aanvoert. Ondanks druk van zijn mentor dr. Peter Benton zet Carter door en krijgt hij uiteindelijk toestemming, tot inspiratie voor kijkers die zijn vastberadenheid om zijn eigen weg te volgen bewonderen.
In de seriepremière, seizoen 1 aflevering 1, "24 Hours," wordt Carter geïntroduceerd als een derdejaars geneeskundestudent die enthousiast maar nog niet klaar is voor de eisen van County General. Hij arriveert in een op maat gemaakte witte jas, nerveus over het aanprikken van infusen en overweldigd na zijn eerste patiëntcontacten. Een gesprek met dr. Mark Greene helpt hem tot rust te komen, waarna hij met hernieuwd vertrouwen terugkeert naar de spoedeisende hulp, imperfecties en al. Die vroege vonk van zelfvertrouwen legde de basis voor zijn latere succes als toegewijde arts op de spoedeisende hulp.