Een verwoestende brand raasde op 16 maart 2025 door de Pulse-nachtclub in het Noord-Macedonische stadje Kočani en eiste 63 levens, terwijl honderden mensen gewond raakten. De vlammen, aangewakkerd door een zeer brandbaar plafond, één brandblusser en één uitgang, overrompelden de zaal toen ongeveer vijfhonderd jongeren zich in een ruimte verdrongen die voor 250 personen was bedoeld. De meeste slachtoffers waren tussen de 16 en 25 jaar oud.
De nieuwe documentaire “Good People” van Milcho Manchevski gaat in de documentairecompetitie van het Sarajevo Film Festival in première. De 86 minuten durende film vermijdt bewust de bredere politieke en regelgevende tekortkomingen die aan de ramp hebben bijgedragen. In plaats daarvan bouwt hij zijn verhaal volledig op uit meer dan twintig ooggetuigenverslagen van overlevenden, waardoor een sobere tijdlijn van de gebeurtenissen ontstaat.
Manchevski, die het project zelf financierde, keert na meer dan drie decennia terug op het scherm met zijn veelgepremiëerde debuutfilm. Het resultaat is een ingetogen, sobere film die vertrouwt op de kracht van gesproken herinneringen in plaats van dramatische reconstructies of externe commentaar.
De film opent en sluit met dronebeelden van het Macedonische landschap, begeleid door een sombere celloscore. De kern bestaat uit interviews in medium shot tegen een effen zwarte achtergrond. Slechts twee korte fragmenten met stilzwijgende telefoonbeelden onderbreken dit format: één waarop vlammen op het plafond verschijnen en één waarop rook uit het gebouw komt.
Editor Mishko Chunikhin monteert de sprekers tot een koorachtig effect, afgewisseld met langere herinneringen en korte observaties. Regelmatige overgangen naar zwart en eenvoudige tussentitels met korte citaten uit de interviews bieden momenten van reflectie en stilte.
Veel bezoekers dachten aanvankelijk dat de brand deel uitmaakte van het podiumeffect tijdens de popoptreden. De vlammen verspreidden zich razendsnel en veranderden de ruimte in een dodelijke verdrukking richting de enige uitgang. Een jonge vrouw die al haar vrienden verloor, herinnerde zich de overweldigende zintuiglijke overbelasting: “Mijn ogen zagen zoveel dingen dat mijn hersenen het niet konden verwerken.”
Mijn ogen zagen zoveel dingen dat mijn hersenen het niet konden verwerken.
Getuigen beschreven een stampede waarbij bewusteloze slachtoffers op de grond bleven liggen en een “tapijt van dode kinderen” vormden, zoals een van de sprekers het noemde. Mensen die eronder vastzaten, werden gewurgd of levend verbrand terwijl reddingswerkers later lichamen uit de stapel trokken.
Het tweede deel van de film verschuift naar interviews met ouders van overlevenden en lokale bewoners die terug het brandende gebouw in renden om te helpen. Beschrijvingen van naakte, verbrande slachtoffers wier kleren in de paniek waren gescheurd en huid die van het bot smolt bij aanraking, benadrukken de rauwe werkelijkheid van de ontsnapping.
De tagline van de documentaire, “when good people burn in hell”, weerspiegelt hoe normaal gedrag omsloeg in wat deelnemers “puur dierlijk instinct” noemden. Een overlevende sprak over een blijvend gevoel van vernedering door de schending van lichaam en geest die zij had doorstaan en gezien.
Hoewel “Good People” niet ingaat op de regelgevende tekortkomingen die de tragedie mogelijk maakten, herinnert de film er scherp aan hoe snel moderne veiligheid kan verdwijnen en hoe groot de collectieve plicht is om dat te voorkomen.