Een nieuwe documentaire neemt kijkers mee in de high-pressure wereld van de fine dining, waar het verdienen van een Michelin-ster een carrière kan definiëren terwijl het verliezen ervan die carrière van de ene op de andere dag kan beëindigen. Feast or Famine: The Quest for the Michelin Star ging maandag in première op SXSW London, waarbij regisseurs Adrian Choa en Michael Boccalini aanwezig waren om het project toe te lichten.
Choa en Boccalini brengen complementaire benaderingen naar de film. Choa is gespecialiseerd in immersieve observatiedocumentaires, terwijl Boccalini ervaring heeft met comedy en personagegedreven projecten. Hun samenwerking combineert klassieke retrospectieve interviews met fly-on-the-wall-beelden in een werkende keuken.
Boccalini legde de oorsprong van het project uit tijdens een interview in de Deadline Studio. Hij en producerende partner Steve Hodgetts delen een passie voor foodprogramma’s en besloten een restaurant in realtime te volgen terwijl het de ongrijpbare rating nastreefde, in plaats van bestaande intellectuele eigendom aan te kopen.
Het Michelin-sterrensysteem begon in 1900 toen het Franse bandenbedrijf zijn restaurantgids lanceerde om autoritten te stimuleren. Boccalini merkte op dat de gids de gastronomie meer heeft bevorderd dan enige andere entiteit, maar dat het monopolie chefs dwingt tot een smal pad zonder echte alternatieven.
De film weeft het verhaal van Marco Pierre White, de eerste Britse chef die drie Michelin-sterren verdiende in zijn restaurant. White stopte met koken in 1999 en gaf zijn sterren terug. Hij heeft het systeem al lang bekritiseerd en de documentaire geeft hem ruimte om zijn opvattingen op een gematigde manier toe te lichten.
As he grew older, I think he became a little bit the grumpy old man in the eyes of the public and the truth is he had a lot to say. He wants to protect chefs.
In het middelpunt van het hedendaagse verhaal staat Angelina, een Italiaans-Japans fusionrestaurant in de Londense wijk Dalston. Het jonge team werkt met een niet-militaristische, ondersteunende aanpak die scherp contrasteert met traditionele brigadekeukens.
Choa benadrukte de generatiewisseling. Eerdere modellen putten uit het gestructureerde, high-pressure systeem van Auguste Escoffier dat Marco Pierre White ooit belichaamde. Angelina geeft daarentegen prioriteit aan balans en respect en biedt een fris model waar veel jongere chefs nu naar op zoek zijn.
De filmmakers hebben Michelin vroeg in het proces benaderd. Vertegenwoordigers van het bedrijf bleven neutraal, zonder het project te steunen of tegen te werken. Ze hebben de voltooide film gezien maar kozen ervoor grotendeels stil te blijven, zodat het verhaal zonder officiële commentaar het publiek kan bereiken.
Extra chefs met Michelin-sterren, waaronder Chris en Jeff Galvin, Adam Handling en Pascal Aussignac, geven in de documentaire positieve reflecties op het beoordelingssysteem, wat balans biedt aan de centrale verhalen.