Cynthia Erivo draagt filmadaptatie Prima Facie ondanks regiegebreken

Susanna White regisseert de filmversie van Suzie Miller's bekroonde toneelhit en biedt een actuele blik op instemming en het rechtssysteem, maar vertrouwt op te letterlijke keuzes

De film Prima Facie arriveert in Britse bioscopen met een verhaal dat nog steeds impact heeft. Regisseur Susanna White bewerkt het succesvolle toneelstuk van de Australische toneelschrijfster Suzie Miller, oorspronkelijk een eenvrouwsshow die triomfeerde in het West End en op Broadway. Het resultaat voelt bevolkt en geworteld in de hiërarchische Londense juridische wereld in plaats van beperkt tot een solovoorstelling.

Sterk onderwerp, gemengde uitvoering

Het kernonderwerp blijft urgent. Het verhaal onderzoekt de psychologische tol van verkrachting en de hoge drempels voor gerechtigheid, ook binnen de rechtbank. De release valt samen met de veelbesproken veroordeling van Russell Brand en benadrukt hoe zeldzaam zulke uitkomsten voor slachtoffers kunnen zijn.

Toch schiet de film tekort in zijn potentieel. Cynthia Erivo neemt de centrale rol op zich van advocate Tessa Ensler, een rol die Jodie Comer op het toneel grote prijzen opleverde. Erivo handelt het materiaal bekwaam af, vooral in het rauwe middengedeelte dat de directe trauma en ptss na een aanval weergeeft.

Innerlijke stem en buitenwereld botsen

Millers scenario splitst de oorspronkelijke stream-of-consciousness-stijl op in gesproken dialoog en interne monoloog. Deze aanpak benadrukt Tessa's dubbele bewustzijn als zwarte vrouw uit de arbeidersklasse die opklom via Cambridge en de elite van de advocatuur. Het contrast tussen haar privé-gedachten en publieke persona drijft een groot deel van de personageontwikkeling.

De regie van White ondermijnt deze sterktes echter vaak met botte beelden en vlakke pacing die neigen naar een televisielook. Vroege sequenties illustreren dit duidelijk. Een tracking shot van Tessa's glinsterende sneakers gecombineerd met een hiphopnummer signaleert haar outsiderstatus aanvankelijk effectief. Snelle cuts naar stoffige portretten van gepoederde rechters en echte renpaarden voelen al snel overbodig naast de voice-over die hetzelfde punt al maakt.

Instemming verkend via wisselende ontmoetingen

Het verhaal volgt drie intieme ontmoetingen tussen Tessa en collega Julian, gespeeld door Daniel Ings. De scènes tonen de nuances van instemming in verschillende emotionele toestanden, van flirtende momenten na werktijd tot een latere aanval terwijl zij niet helder is. De acteerprestaties geven het ongemak weer zonder overdrijving.

Na de aanval verschuift de film naar procedureel terrein. Tessa, die eerder vergelijkbare zaken verdedigde, krijgt nu te maken met dezelfde juridische tactieken die tegen haar worden gebruikt. Haar ontwikkeling vermijdt een volledige afrekening met haar beroep en spanningen met haar moeder, gespeeld door Noma Dumezweni, blijven grotendeels onopgelost.

Climaxrede levert retoriek boven realisme

Het verhaal keert terug naar zijn theatrale wortels voor een slotmonoloog waarin Tessa namens slachtoffers spreekt over systeemfalen. Erivo brengt de rede met intensiteit. Het moment komt over als een theatraal hoogtepunt maar voelt geconstrueerd in plaats van organisch verbonden met de geleefde realiteit van vrouwen in haar positie.

Tags bij dit artikel