Caleb Landry Jones speelt een dorpspastoor die vecht voor daklozen in 'Down the Arm of God'

De acteur, bekend om donkere rollen, stapt in een verhaal over fatsoen dat op de proef wordt gesteld door ongelijkheid, vooroordelen en verdeeldheid in het landelijke Texas.

Caleb Landry Jones wijkt af van zijn gebruikelijke reeks dreigende personages om een principiële jonge priester te spelen in het sociale drama Down the Arm of God. De film, geregisseerd door Peter Brunner, volgt de geestelijke terwijl hij economische tegenspoed, raciale spanningen en weerstand tegen hulp aan daklozen in een conservatief Texaans stadje onder ogen ziet.

Van schurkenrollen naar alledaagse held

Jones heeft een carrière opgebouwd met verontrustende prestaties, waaronder een wetenschapper die ziektes oogst in Antiviral, een blanke supremacist in Get Out, de echte massamoordenaar Martin Bryant in Nitram en de historische figuur Vlad de Spietser in Dracula. Zijn vertolking van Father Nick betekent een duidelijke breuk en plaatst de acteur in de rol van een oprechte buitenstaander die probeert het goede te doen te midden van groeiende sociale breuklijnen.

Een buitenstaander kijkt naar het verdeelde Amerika

Brunner, een Oostenrijkse filmmaker, brengt een sceptisch perspectief op het hedendaagse Amerikaanse leven. Het verhaal speelt zich af in een somber stadje in de Panhandle waar Nick arriveert als nieuwe opdracht van de kerk. Zijn gemeente biedt beleefde maar afstandelijke acceptatie, terwijl een nabijgelegen kamp van daklozen de eerste echte test vormt van zijn waarden en die van hen.

De beginscènes hanteren een sobere, observerende stijl die doet denken aan documentaire-achtige drama’s. Nick bouwt voorzichtige banden op met de daklozen, met name via een vastberaden jonge vrouw genaamd Raven, gespeeld door nieuwkomer India Marie Cross. Hulpacties en gesprekken onthullen zowel gedeelde menselijkheid als diepe kloven.

Liefdadigheid botst met vooroordelen en politiek

Als de winter toeslaat, dringt Nick aan op onderdak voor de groep in de kerk of een plaatselijke gymzaal. Al snel komt er verzet van parochianen, aangevoerd door een vijandig echtpaar gespeeld door Mena Suvari en Nick Stahl. Wat begint als stille weerstand escaleert in open conflict met raciale en klassentinten, waardoor het tweede deel scherper melodramatisch wordt.

Het scenario, mede geschreven door Jones en Brunner na hun eerdere samenwerking aan To the Night, balanceert geduldig personagewerk met gerichte sociale commentaar. Het sluit af met statistieken op het scherm die de bredere nationale daklozencrisis benadrukken en de actuele boodschap onderstrepen.

Sterke prestaties dragen een somber portret

Jones levert een sobere, ingetogen intense hoofdrol die de film bij elkaar houdt. Zijn echte vader John verschijnt in een kleine maar betekenisvolle cameo. Cameraman Peter Flinckenberg vangt het harde winterlicht en de lege voorstedelijke landschappen van de regio, wat isolatie en doorzettingsvermogen benadrukt.

De Frans-Amerikaanse coproductie, met Luc Besson als een van de producenten, ging in wereldpremière in de Piazza Grande-sectie van het Filmfestival van Locarno. Het bedachtzame tempo en de sombere toon wijzen op de grootste aantrekkingskracht voor arthousepubliek en mogelijke streamingplaatsing in plaats van een brede commerciële release.

Tags bij dit artikel