Filmmaker Edgar Wright bracht zijn horror-thriller Last Night in Soho vijf jaar geleden vandaag in de bioscopen uit. De film betekende een opvallende wending in zijn carrière na jaren van succes met komedies en genre-mengelingen.
Wright verwierf aandacht eind jaren negentig met de sitcom Spaced, gemaakt samen met vaste medewerker Simon Pegg. Daarna volgde de zombie-komedie Shaun of the Dead uit 2004, die gore en coming-of-age-thema’s combineerde. De regisseur rondde zijn Cornetto-trilogie af met Hot Fuzz in 2007 en The World's End in 2013.
Tussendoor regisseerde Wright de verfilming Scott Pilgrim vs. the World uit 2010, die een cultstatus verwierf ondanks bescheiden opbrengsten. Zijn film Baby Driver uit 2017 verkende nieuw terrein met een focus op muziek en actie.
Last Night in Soho volgt mode-student Ellie, gespeeld door Thomasin McKenzie, die verhuist naar Londen. Ze begint te dromen van Sandie, vertolkt door Anya Taylor-Joy, een jonge vrouw die zich beweegt in de muziekscene en gevaren van Soho in de jaren zestig. De dromen beïnvloeden Ellie’s ontwerpen en persoonlijke stijl terwijl ze duistere werkelijkheden onthullen.
Matt Smith speelt een charismatische figuur uit dat tijdperk. Het verhaal vermengt het hedendaagse Londen met flashbacks naar de swinging sixties.
De productie verzamelde verschillende gerenommeerde Britse acteurs. De overleden Terence Stamp vertolkte de Silver-Haired Gentleman. Diana Rigg leverde een van haar laatste optredens als hospita Ms. Collins. Rita Tushingham speelde Ellie’s oma.
Recensenten prezen de fotografie van Chung Chung-hoon en de gedetailleerde reconstructie van Londen in de jaren zestig zonder clichés. Het script van Wright en Krysty Wilson-Cairns kreeg echter kritiek op de behandeling van sekswerk-thema’s en plotwendingen die sommigen als reactionair beschouwden.
Het is een botte weergave van sekswerk, waarbij elke vorm van agency aan Taylor-Joy’s personage wordt ontnomen. Sekswerk demoniseren als een vak dat alleen maar tot ellende en dood kan leiden, is al vrij basaal als je in je film een aanklacht tegen het patriarchaat wilt brengen. Maar dan komt de grote plotwending van ‘Last Night in Soho’ en die draait het verwachte verhaal van [Sandie’s] slachtofferschap om, maar op een manier die geen enkele vorm van empowerment of doordachtheid heeft.
De film behaalde een goedkeuringspercentage van 75 procent op Rotten Tomatoes. /Film gaf het een 7,5 uit 10 en prees Wright’s bereidheid om buiten zijn vertrouwde stijl te treden. Andere critici, waaronder Bilge Ebiri bij Vulture, noemden het een meeslepende ervaring ondanks narratieve zwaktes. De film presteerde commercieel ondermaats na de release tijdens het post-pandemische herstel.