Voordat Brad Pitt de rol van Cliff Booth op zich nam, belichaamde hij eerst Aldo Raine in een wraakverhaal uit de Tweede Wereldoorlog. Een exclusief fragment uit een nieuw boek over Quentin Tarantino's zesde film legt vast hoe het tweetal terugblikt op de nachtelijke marathonsessie die Pitt overtuigde om mee te doen aan de missie tegen de nazi's.
Brad Pitt herinnert zich levendig zijn eerste kennismaking met het scenario. Hij was bezig met een alledaagse handeling toen de pagina's hem volledig in beslag namen. "Man, sommige scripts onthoud je als je ze voor het eerst leest, en boy, ik herinner me dit scenario nog goed, omdat het gepaard ging met een plasbeurt!" herinnerde hij zich lachend. Pitt beschreef hoe hij het script in één hand hield terwijl hij met de andere een andere noodzaak vervulde, en op dat moment besefte hoe diep het verhaal hem had gegrepen.
De acteur prees de romanachtige structuur van het script met zijn vijf afzonderlijke hoofdstukken. Hij noemde Quentin Tarantino's kenmerkende gedetailleerde stijl en de manier waarop het verhaal tussen secties sprong terwijl eerdere verhaallijnen levend bleven. Pitt benadrukte ook de aantrekkingskracht van een klassiek Amerikaans wraakverhaal en het gedurfde uitgangspunt om Hitler te vermoorden.
Het nieuws dat Pitt het materiaal waardeerde, verheugde Quentin Tarantino, die al had besloten dat de acteur perfect was voor Aldo Raine. De twee waren jaren eerder al eens in contact gekomen en deelden een liefde voor klassieke televisie en drive-infilms. Hun agent had hen eerder uit elkaar gehouden om andere verplichtingen niet in gevaar te brengen, maar de timing klopte perfect toen het script klaar was.
Pitt's agenda was vrij en hij bevond zich toevallig in Zuid-Frankrijk. Quentin Tarantino vloog vanuit Berlijn over voor wat een lange avond van gesprekken werd. Het tweetal had al studiofinanciering voor het project als Quentin Tarantino-film geregeld, met een extra tien miljoen dollar beschikbaar als een grote ster als Pitt zou meedoen.
Over wijn en gesprekken heen verkenden de twee de gedurfde elementen van het script, waaronder de alternatieve historische afloop en de beslissing om dialogen in de originele talen te laten in plaats van te nasynchroniseren. Pitt toonde aanvankelijk nieuwsgierigheid naar het veranderen van historische gebeurtenissen, terwijl Quentin Tarantino zijn visie toelichtte op personagegedreven veranderingen aan de uitkomst van de oorlog. Pitt noemde de aanpak later revolutionair en gaf toe dat die de film meer authenticiteit gaf.
Het raakt de kern van wie Quentin is. De Quentin die ik ken is hilarisch, breedsprakig en geweldig om mee te praten, met een ongelooflijke energie. Het is bijna alsof je met hem op spring break bent, en je hebt een week nodig om te herstellen – de man heeft zoveel energie. Maar er is ook een tederheid en liefheid in hem. Maar verdomme, hij is gewoon zo origineel in zijn schrijven.
Terwijl de avond tot in de vroege uurtjes doorliep, kwam er nog een extra element bij. Pitt onthulde dat er een groot blok hasj verscheen, wat leidde tot een spontane sessie die tot de ochtend duurde. Quentin Tarantino nam een vroege vlucht terug naar Berlijn en liet lege flessen en provisorische rookgereedschappen achter. Pitt werd wakker met een bonzende hoofdpijn en de wetenschap dat hij zich had vastgelegd voor de rol.
De stem die Pitt hoorde toen hij het script voor het eerst las, werd de stem die hij voor het personage gebruikte. Hij herleidde die tot zijn eigen Ozarks-wortels en de muzikale kwaliteit van het schrijven. Met Pitt aan boord steeg het budget dienovereenkomstig, wat de centrale plaats van de ster in de productie bevestigde.
Het verhaal komt uit Jay Glennie’s boek The Making of Quentin Tarantino’s Inglourious Basterds, uitgegeven door Insight Editions.