De nieuwe serie Blindspot Berlin kijkt terug op de aanslag op de kerstmarkt in Berlijn in december 2016 via een verhaal dat al ruim voor de tragedie begint.
Regisseur en co-scenarist David Nawrath legt uit dat het verhaal anderhalf jaar eerder starten de spanning van onvermijdelijke gebeurtenissen creëert. Producent Simon Amberger merkt op dat deze aanpak het bekende einde omzet in dramatische spanning, waarbij kijkers nog steeds hopen op preventie terwijl ze weten dat het niet zal lukken.
Het project werd geschreven door Nawrath samen met David Marian, Benjamin Seiler, Magdalena Grazewicz en Isabella Oliveira Parise Kröger. Amberger, Rafael Parente en Korbinian Dufter produceerden het voor Neuesuper, waarbij Beta Film de internationale verkoop verzorgt.
Nawrath beschrijft de focus op beslissingen, systeemtekortkomingen en menselijke fouten die bijdroegen aan de catastrofe. Het team deed uitgebreid onderzoek en overwoog verschillende standpunten, terwijl het erkent dat geen enkel verhaal alle publieken kan tevredenstellen.
De aanslag met een bestelwagen op 25 juli tijdens de Berlin Pride bracht nieuwe aandacht voor veiligheidsvraagstukken. Marian wijst op overeenkomsten tussen de gevallen en vraagt zich af of er voldoende veranderingen volgden na het eerdere onderzoek.
De makers bleven dicht bij de gedocumenteerde feiten, maar vulden onderzoekshiaten met fictieve personages en verhaallijnen om de impact te vergroten. Ze vermeden het exploiteren van slachtoffers en benadrukten respect voor de betrokkenen.
Het was schokkend om het allemaal te ontdekken. In de eerste maanden schudden we alleen maar ons hoofd. Er ging zoveel mis.
Een opvallend voorbeeld betrof de dader die Duitsland wilde verlaten om zich bij zijn familie te voegen. Autoriteiten namen documenten in beslag aan de grens wegens papierwerkproblemen, waardoor vertrek werd verhinderd ondanks de wens om het land te verlaten.
Amberger typeert de serie als een weergave van de tegenstrijdige aard van Duitse bestuursregels. Sommige waarborgen weerspiegelen liberale waarden, maar kunnen reacties vertragen en politieoptreden in kritieke momenten beperken.
Marian benadrukt dat verantwoordelijkheid verder reikt dan overheidsinstellingen. Het marginaliseren van geïsoleerde groepen kan extremisme voeden dat wortelt in machteloosheid, en simpele politieke oplossingen riskeren diepere complexiteit te negeren.
Amberger merkt op dat bepaalde partijen aanhang winnen door simpele antwoorden te bieden op ingewikkelde problemen. Het verhaal onderstreept dat geen enkele beleidsrichting de onderliggende kwesties oplost die door de aanslag aan het licht kwamen.