The Violinist volgt een violiste op haar zoektocht om herenigd te worden met een verloren liefde na hun scheiding te midden van de onrust van de Tweede Wereldoorlog. Muziek vormt de emotionele ruggengraat van het verhaal, met name via de centrale compositie bekend als Sunset Sonata.
Componist Ricky Ho besteedde veel tijd aan het verfijnen van de openingsnoten van Sunset Sonata. Hij beschreef de uitdaging om iets onderscheidends te creëren dat het verhaal kon dragen en vertelde dat hij ongeveer twee maanden materiaal schreef, opzijzette en herzag voordat hij vier noten vond die perfect aanvoelden voor het project.
Het is geen makkelijk stuk om te bedenken. Het moet heel bijzonder zijn, vooral de eerste paar noten. Misschien schreef ik de eerste twee maanden, zette het opzij, pakte het weer op en veranderde wat noten. Uiteindelijk vond ik deze vier noten de perfecte noten voor de film.
Medcomponist Isabel Latorre werkte samen met Ho aan de score. Het stuk fungeert als een verbindende draad tussen de twee hoofdpersonages, ook als historische gebeurtenissen hen uit elkaar drijven, waarbij veel van de actie zich afspeelt tijdens de Japanse bezetting van Singapore.
Regisseurs Ervin Han en Raul Garcia namen deel aan hetzelfde Deadline Contenders Film Los Angeles-panel. Ze legden uit dat de score vroeg ontwikkeld moest worden omdat verschillende scènes personages tonen die de noten van de sonate opschrijven.
We hadden een heen-en-weer omdat Ricky zijn muziek componeerde. Er zijn scènes waarin personages de noten van de sonate opschrijven.
Ho benadrukte het thematische gewicht van de compositie. Sunset Sonata staat voor de blijvende band en liefde tussen de hoofdfiguren door de tijdlijn van het verhaal heen.
Garcia toonde zich trots op de melodramatische stijl van de film en merkte op dat het publiek soms behoefte heeft aan de catharsis die emotioneel vertellen biedt. Han putte inspiratie uit de Hongkongse melodrama’s uit de jaren tachtig die hij met zijn ouders bekeek en herinnerde zich hun stille catharsis in de bioscoop en de oprechte emotionele betrokkenheid die die films opriepen.
Ze huilden stilletjes in een hoekje. We omarmen die oprechtheid.
Animatie bood zowel creatieve als praktische voordelen. Han merkte op dat het niet-letterlijke karakter van het medium kijkers uitnodigt om persoonlijke herinneringen en ervaringen mee te nemen naar de emoties op het scherm. Garcia voegde toe dat 2D-animatie een tijdloze kwaliteit biedt door gestileerde beweging en mooi artwork, waardoor het verhaal het publiek effectiever meeneemt dan live-action zou kunnen, gezien de historische omvang en schaal van het project.
Animatie en met name 2D-animatie hebben deze kwaliteit van tijdloosheid. De beweging is gestileerd. Het artwork is mooi en neemt je veel makkelijker mee naar de plek dan wanneer je dit live-action probeert te doen. Er is geen geld ter wereld om dit live-action te maken vanwege de omvang van het verhaal.