Adolfo Acosta, bekend als 'Fito', is een onmisbare schakel in de geschiedenis van de Spaanse selectie blind voetbal. Dit jaar viert hij zijn zilveren jubileum bij het paralympisch team na zijn debuut op het EK in Parijs in 2001.
De Canariër herinnert zich dat eerste duel tegen Frankrijk nog goed: de bondscoach noemde Baresi vanaf de bank en hij debuteerde de volgende dag als basisspeler.
Acosta begon met voetballen op school met nog wat restzicht, maar retinitis pigmentosa beperkte zijn gezichtsveld steeds verder tot een klein lichtpunt. Na een loepbril moest hij overstappen op de witte stok.
De scholen van de ONCE gaven hem de kans om aangepast voetbal te proberen. Daar vond hij echte bevrijding door in het weekend te spelen met blinde keepers en zonder gidsen, een ervaring die hem hielp zijn huidige autonomie te ontwikkelen op het veld van 40 bij 20 meter.
Sinds zijn debuut speelde Acosta tien EK’s, waarin hij zes keer goud, twee keer zilver en twee keer brons won. Op de vijf WK’s waar hij aan meedeed behaalde hij twee zilveren en twee bronzen medailles, terwijl hij op de vijf Paralympische Spelen twee bronzen medailles veroverde.
Dat weet ik niet. Het is een voorrecht om zo lang iets te kunnen doen wat me vervult en om overwinningen, nederlagen en vooral veel te leren.
Het meest emotionele moment voor Acosta was de openingsceremonie van de Spelen van Athene 2004, de eerste editie waarin blind voetbal op het paralympisch programma stond. Het pijnlijkste moment kwam toen Spanje zich niet wist te kwalificeren voor Rio 2016, ondanks dat de sanctie tegen Rusland een deur opende die ze niet meer op tijd konden benutten.
Als leider van de groep heeft Acosta de verjonging van de selectie meegemaakt en wil hij Spanje weer naar de top brengen. Het team gaat vol vertrouwen het komende EK in, met een goede samenwerking tussen oudgedienden en jongeren.
Hoewel hij wedstrijd voor wedstrijd wil denken, blijft zijn grote persoonlijke doel terugkeren naar de Paralympische Spelen. Na het missen van Parijs 2024 richt Adolfo Acosta zich nu op Los Angeles 2028.
Los Angeles 2028 is een groepstherapie die we aan het begin van deze concentraties hadden en voor mij is het het doel. Je moet altijd grote doelen stellen en uiteindelijk is het grootste doel in deze sport de Spelen halen.