De Japanse filmmaker Yukiko Sode benaderde de verfilming van Mieko Kawakami's introspectieve roman met een gevoel van creatieve vrijheid in plaats van verplichting. De resulterende film, die draait om een eenzame corrector wier leven verandert na een onverwachte ontmoeting, maakt zijn wereldpremière in de Un Certain Regard-sectie op het Cannes Film Festival van dit jaar.
Sode beschreef de kernopdracht om de innerlijke overpeinzingen van de protagonist in de eerste persoon te externaliseren als een echt genoegen. Ze legde uit dat het proces voortdurende experimenten met cinematografische technieken inhield om over te brengen wat het boek via interne gedachten presenteert.
Het was zeker een uitdaging om een manier te vinden om de introspectie in de eerste persoon van de protagonist uit de roman te externaliseren. Maar wat me vooral bijbleef, was het plezier van het proces – het voortdurend verkennen hoe ik het cinematografisch kon vormgeven en articuleren.
De première valt in een jaar waarin Japan als Country of Honor optreedt op de Marché du Film. Sode uitte trots over de selectie en benadrukte vooral de kans om te zien hoe het verhaal resoneert bij kijkers uit verschillende achtergronden.
Ik voel me zeer vereerd dat de film is geselecteerd voor Un Certain Regard in een jaar waarin de Japanse cinema in de schijnwerpers staat. Maar belangrijker nog vind ik de gelegenheid om de kracht van de film te toetsen – hoe ver hij reikt over grenzen en culturen heen.
Het verhaal volgt Fuyuko, gespeeld door Yukino Kishii, en haar connectie met natuurkundeleraar Mitsutsuka, vertolkt door Tadanobu Asano. Sode zocht bewust naar acteurs die een gevoel van marginaliteit konden uitstralen, ondanks hun zichtbaarheid in het echte leven.
Het was belangrijk dat ze aanvoelen als twee mensen aan de rand van de wereld – bijna onzichtbaar, over het hoofd gezien door iedereen. Als acteurs van enorme klasse, wier beroep het is om gezien te worden, stel ik me voor dat dit geen gemakkelijke taak was, maar ze reageerden prachtig. Ze straalden een aanwezigheid uit alsof ze voor deze rollen geboren waren.
Sode gaf het ritme vorm zodat het de werkelijkheid van de protagonist weerspiegelt, waarin romantische gevoelens naast gewone routines bestaan. Ze besteedde veel schermtijd aan scènes zonder de mannelijke hoofdrol om subtiele persoonlijke veranderingen duidelijker te tonen.
Wat het ritme betreft dat door de film loopt, dat kan meningen verdelen – of men het gevoel heeft dat er niets gebeurt, of dat er altijd iets gaande is. Ik zie dit niet als een verhaal over hen tweeën, Fuyuko en Mitsutsuka, maar als een portret van het dagelijks leven van een vrouw nadat ze verliefd is geworden.
De regisseur wees elke extra last af die specifiek verbonden zou zijn aan Kawakami's reputatie. In plaats daarvan zag ze de inherente spanning van adaptatie als een kans om trouw aan het origineel te combineren met haar eigen artistieke instincten tot de grenzen vervagen.
Ik voelde geen bijzondere druk omdat het een roman van Mieko Kawakami was. Het adapteren van een bestaand werk brengt altijd een zekere spanning met zich mee, ongeacht hoe bekend het origineel is. Maar naarmate ik verder schrijf, komt het ego van de scenarioschrijver onvermijdelijk naar boven. Daarom benader ik het proces door respect voor het origineel en mijn eigen ego in evenwicht te houden, met als doel ze te laten samensmelten tot het punt waarop het onderscheid tussen wat uit de bron komt en wat van mij is begint te vervagen.
Sode ziet romantische emotie als verbonden met bredere behoeften zoals intimiteit, erkenning en persoonlijke groei. Ze vormde de film binnen een romantisch kader en prees de hoofdrolspelers omdat zij haar hielpen die gevoelens volledig op het scherm te geloven.
Sode's terugkerende interesse ligt in hoe sociale verwachtingen individuen vormen en de daaruit voortvloeiende kloof tussen hen. Terwijl veel recente Japanse films zich richten op expliciete sociale kwesties, positioneert zij haar werk als hedendaags door de focus op unieke persoonlijke verbindingen in een wereld verzadigd met informatie.
Levend in een samenleving die verzadigd is met informatie, hoe kunnen we tot het gevoel komen dat ‘er iets aan jou is dat alleen ik kan zien’, ‘een versie van mezelf die alleen jij kent’ en ‘deze liefde – deze hier en nu – werkelijk uniek is’?