Wild Horse Nine van Martin McDonagh brengt bitterszoete spionagedrama op Paaseiland

John Malkovich en Sam Rockwell schitteren als CIA-agenten die worstelen met sterfelijkheid en de politieke omwenteling in Chili in 1973 in de nieuwste donkere komedie van de regisseur

Martin McDonagh opent opnieuw een film met de opzet van een donkere grap, maar stuurt die vervolgens naar stille droefheid. Wild Horse Nine begint met twee Amerikaanse spionnen die naar Paaseiland gaan voor wat een simpele ontsnapping lijkt en eindigt op een toon van vermoeide reflectie.

Malkovich draagt een verhaal over ouder wordende spionnen en tanende invloed

In het middelpunt staat John Malkovich als de ervaren agent Chris Carlisle, een man die worstelt met kanker in een laat stadium en de eerste tekenen van dementie. De 72-jarige agent heeft een lange lijst missies achter de rug, van Guatemala tot Congo en de Varkensbaai. Nu gestationeerd in Santiago in 1973, besluiten hij en zijn partner weg te glippen naar het afgelegen Chileense gebied dat bekendstaat om zijn moai-beelden en wilde paarden.

Malkovich brengt zijn kenmerkende droge stijl in de rol en maakt McDonaghs scherpe dialogen iets meer bezield. De vertolking toont een man die weet dat de wereld hem achterlaat, maar toch vasthoudt aan een laatste wens om het eiland te zien voordat hij sterft.

Rockwell biedt warm tegenwicht aan Malkovichs losgeslagen agent

Sam Rockwell speelt Lee Chesterfield, de jongere collega die instemt met de reis. Rockwell fungeert als de meer geaarde tegenhanger, waardoor het verhaal de spanningen en troost van een lange mannenvriendschap kan verkennen. Hun gesprekken mengen cruwe humor met oprechte genegenheid, in de stijl van McDonaghs eerdere werken zoals In Bruges.

Politieke achtergrond voegt lagen toe aan persoonlijke afrekening

Het jaar is 1973 en socialistisch president Salvador Allende is net aan de macht gekomen in Chili. De twee agenten weten dat er een militaire staatsgreep aankomt, gesteund door de Verenigde Staten. Hun handler, gespeeld door Steve Buscemi, raakt nerveus over Chris’ afnemende grip op geheimhouding. Ondertussen benadrukken ontmoetingen met lokale studenten de verouderde opvattingen van de agenten over politiek en gender.

Je gaat nog steeds dood, maar dan tenminste met de wind in je haar.

— Chris Carlisle, Wild Horse Nine

McDonagh levert vertrouwde kwaliteiten met gematigde terughoudendheid

Het script leunt af en toe op provocerende zinnen die gedateerd aanvoelen, maar de algehele toon blijft elegisch in plaats van scherp. De sobere schoonheid van Paaseiland vormt een visueel contrast met de innerlijke neergang van de personages. McDonagh houdt de stijl gesprekachtig en onopgesmukt, waardoor de vertolkingen het gewicht dragen van sterfelijkheid en het einde van een tijdperk.

Wild Horse Nine levert geen grote verrassingen, maar de mix van ironie en melancholie past bij het oeuvre van de scenarioschrijver. De film heft het glas op mannen die ooit macht bezaten, terwijl stilletjes wordt opgemerkt dat hun tijd voorbij is.

Tags bij dit artikel