Vijf westerns uit de jaren 80 die ondanks hun vroege succes niet goed zijn verouderd

Het western-genre had in de jaren 80 al wat terrein verloren, maar toch bereikten nog enkele sterke titels de bioscopen. Veel van deze films kozen voor een zelfbewuste of vernieuwde benadering van klassieke tropes, en sommige hedendaagse verhalen plaatsten oude archetypen in een eigentijdse setting. Een aantal films oogstte zowel kritische aandacht als publieksucces, ook al leek het genre op zijn retour.

De tijd is niet even vriendelijk geweest voor alle titels uit die periode. Verschillende destijds populaire releases komen nu over als duidelijke producten van hun tijd, beperkt door het tempo, veranderende smaak of dunne karakteruitwerking. Hier zijn vijf films die bij verschijning veel aandacht kregen, maar decennia later minder overtuigen.

Tom Horn hapert als voorlaatste film van Steve McQueen

Tom Horn verscheen in 1980 en bracht ongeveer twaalf miljoen dollar op tegen een budget van drie miljoen. Tom Horn bracht Steve McQueen de echte figuur ten tonele aan het einde van het pioniers-tijdperk, gebaseerd op Horns eigen memoires. Het verhaal volgt de schutter die in dienst treedt van ranchers om veedieven te stoppen, waarna zijn harde methodes de publieke opinie tegen hem keren en zijn werkgevers hem verraden.

Vandaag de dag wordt de film vooral herinnerd als McQueens op een na laatste rol, acht maanden voor zijn dood. De bescheiden opbrengsten en latere herwaardering veranderen niets aan het feit dat de film traag verloopt en energie mist. McQueens spel verraadt zichtbare spanning door zijn verslechterende gezondheid, waardoor de stille aantrekkingskracht die hij gewoonlijk aan zulke rollen gaf verdwijnt en de actiescènes vlak blijven.

Bronco Billy biedt dunne romantiek in een moderne westernsetting

Clint Eastwood regisseerde en speelde de hoofdrol in de release van 1980 Bronco Billy, als leider van een noodlijdende Wild West-show die ook trucschieten uitvoert. Sondra Locke speelde een vrouw die door haar verloofde blut en wraakzuchtig is achtergelaten. De twee raken gaandeweg verbonden te midden van de mislukkingen van het reizende gezelschap.

De film was opnieuw een bescheiden commercieel succes voor Eastwood dat jaar en de vierde samenwerking met Locke. Kijkers die emotionele diepgang zoeken, vinden weinig om in de personages te investeren, terwijl het verhaal steunt op gekunstelde situaties die de geloofwaardigheid op de proef stellen. De comedy Any Which Way You Can van Eastwood en Locke uit hetzelfde jaar levert uiteindelijk sterkere grappen op.

Urban Cowboy levert landelijke melodrama zonder duidelijke richting

Vers na het succes van Saturday Night Fever en Grease stond John Travolta centraal in de eigentijdse western Urban Cowboy uit 1980. Hij speelde Bud Davis, een onstuimige jonge olieraffinaderijarbeider die trouwt met Sissy, vertolkt door Debra Winger. Buds jaloezie slaat al snel om in controlerend en gewelddadig gedrag, waardoor Sissy zich tot een ex-gedetineerde wendt en er een conflict tussen de twee mannen ontstaat.

Travolta en Winger hebben een goede chemie, maar het bijrol van Scott Glenn steelt vaak de show. Het verhaal duikt snel in huiselijke conflicten, maar dwaalt daarna zonder een bevredigende weg vooruit. Een sterke countrysoundtrack domineert, al voelt die ook sterk aan zijn tijd gebonden, waardoor de film lijkt op een langgerekte soap in Texas.

Three Amigos verliest vaart in zijn komische westernparodie

De comedy Three Amigos uit 1986 toont Steve Martin, Chevy Chase en Martin Short als stomme-filmsterren die voor echte revolverhelden worden aangezien. Een Mexicaans dorp huurt het trio in om bandieten te verdrijven; de drie moeten beslissen of ze echte helden worden. Het uitgangspunt verwijst naar The Magnificent Seven terwijl het zingende-cowboyfilms uit eerdere decennia op de hak neemt.

De reacties op de humor lopen sterk uiteen afhankelijk van persoonlijke smaak. Martin krijgt de sterkste uitlichting, terwijl Chase ingetogener overkomt dan in zijn beste komische rollen. De parodie op oude Hollywood-westernmusicals vertraagt het tempo nu meer dan dat hij grappen oplevert, al zorgde het project wel voor de blijvende komische samenwerking tussen Martin en Short.

Young Guns voelt als een Brat Pack-western zonder diepgang

De release Young Guns uit 1988 dramatiseert losjes gebeurtenissen rond Billy the Kid, gespeeld door Emilio Estevez. Nadat zijn werkgever door rivaliserende ranchers wordt gedood, verzamelt Billy zijn metgezellen voor wraak en worden de mannen voortvluchtigen die hun achtervolgers steeds een stap voor blijven. De film bracht genoeg op voor een vervolg in 1990.

Elektrische gitaarpartijen en een cast van jonge mannelijke hoofdrolspelers geven de film een Top Gun-sfeer. Estevez portretteert Billy als arrogant en impulsief, maar het script maakt hem zelden sympathiek of complex. Het resultaat lijkt meer op een reeks videoclips dan op een volledig uitgewerkte westerndrama, wat de blijvende aantrekkingskracht buiten het oorspronkelijke publiek beperkt.