Vijf A24-films die volgens critici tekortschieten ondanks de hype

Een kritische analyse van studiofilms die veel aandacht kregen maar één recensent teleurstelden

A24 heeft sinds de oprichting in 2012 een sterke reputatie opgebouwd met het steunen van gedurfde onafhankelijke stemmen. Het bedrijf produceerde projecten van filmmakers als Robert Eggers, Ari Aster en Greta Gerwig en won grote prijzen, waaronder de Oscar voor beste film voor Moonlight en Everything Everywhere All at Once. De release van Backrooms in 2026 droeg bij aan het commerciële succes van de studio.

Zelfs succesvolle studio’s brengen films uit die lof oogsten maar sommige kijkers niet overtuigen. Deze lijst belicht vijf A24-titels die veel aandacht kregen tijdens het awards-seizoen of van het publiek, maar uiteindelijk één criticus teleurstelden in uitvoering en impact.

Marty Supreme worstelt met repetitief vertellen

Josh Safdie regisseerde Marty Supreme als zijn eerste solofilm na het beëindigen van de samenwerking met zijn broer Benny. Het verhaal volgt de aspirant-pingpongkampioen Marty Mauser, gespeeld door Timothée Chalamet, die iedereen om zich heen vervreemdt in zijn jacht op roem.

Het centrale uitgangspunt voelt dun volgens de kritiek, en het verhaal wordt vermoeiend naarmate de hoofdpersoon zijn zwangere vriendin, een tanende filmster gespeeld door Gwyneth Paltrow, en zijn moeder, gespeeld door Fran Drescher, slecht behandelt. Hoewel Chalamets acteren opvalt, wordt de film repetitief en uiteindelijk onbevredigend genoemd.

The Moment maakt zelfobsessie uitputtend

Regisseur Aidan Zamiri en co-auteur Bertie Brandes maakten The Moment op basis van een concept van popster Charli XCX. De mockumentary volgt een gefictionaliseerde versie van de zangeres die worstelt met promotieverplichtingen voor haar echte album Brat uit 2024 en botst met een visionair gespeeld door Alexander Skarsgård.

De recensent vindt het project navelstaarderig en onsamenhangend. De voortdurende nadruk op het niet geven om succes botst met de duidelijke wens voor hitnoteringen en kritische erkenning, waardoor de film uitputtend aanvoelt in plaats van inzichtelijk.

Dream Scenario verliest vaart in het slot

Kristoffer Borgli’s film Dream Scenario uit 2023 heeft Nicolas Cage in de hoofdrol als een man die plotseling in dromen van vreemden verschijnt. Het uitgangspunt biedt sterke mogelijkheden om roem en eigenwaan te onderzoeken, maar het verhaal hapert volgens de kritiek in het derde bedrijf.

De criticus vergelijkt het met Borgli’s latere release The Drama uit 2026 en stelt dat het eerdere project er niet in slaagt het intrigerende begin uit te buiten en daardoor incompleet aanvoelt ondanks een degelijke vroege verkenning van de psyche van de hoofdpersoon.

The Whale gaat onhandig om met gevoelige onderwerpen

Darren Aronofsky regisseerde The Whale in 2022, een bewerking van het toneelstuk van Samuel D. Hunter. Brendan Fraser speelt Charlie, een teruggetrokken leraar Engels die ongeveer 270 kilo weegt en weer contact zoekt met zijn dochter, gespeeld door Sadie Sink.

De recensie noemt de film een schande vanwege de benadering van emotioneel eetgedrag, queer identiteit en mentale gezondheid. De protheses op Fraser en de algehele presentatie zouden de personage meer als een spektakelobject dan als een mens die empathie verdient behandelen.

Mid90s mist de hoop die vergelijkbare coming-of-age-verhalen wel bieden

Jonah Hill schreef en regisseerde Mid90s in 2018. De film volgt de jonge Stevie, gespeeld door Sunny Suljic, die een gemeenschap vindt bij skateboarders terwijl hij te maken heeft met een gewelddadige oudere broer en een vaak afwezige moeder.

De kritiek vergelijkt de film ongunstig met Bo Burnhams Eighth Grade en stelt dat Mid90s onverbiddelijk somber blijft zonder dezelfde optimistische toon of sterkere dialogen te bieden. Het resultaat wordt gezien als een oefening in ellende in plaats van betekenisvolle groei.

Tags bij dit artikel