In Vallecas lijken de seizoenen meer bepaald te worden door de collectieve stemming dan door de astronomische kalender. Wat voor de rest van het noordelijk halfrond herfst is, is daar uitgebloeid tot een echte lente van viering na verschillende wedstrijden vol frustratie.
Het team en zijn aanhang hebben de periode van ballingschap in Butarque, het protest voor Athletic en de pijnlijke middag waarop Elche een overtuigende overwinning oplegde, achter zich gelaten. Die episodes hadden de wijk in een sfeer van ontmoediging gedompeld die contrasteerde met de gebruikelijke toewijding van het publiek.
In een week waarin de enige positieve noot in het Spaanse voetbal de solidariteit van de rayista-fans met de slachtoffers van het treinongeluk in Urda was geweest, besloot de bal hen de gunst terug te betalen. De wijk barstte eindelijk uit van vreugde en herwon de kleur die hem kenmerkt.
De reactie van de tribune toont opnieuw aan dat Rayo Vallecano en zijn mensen een gemeenschap vormen die in staat is om zowel op als buiten het speelveld de moeilijkheden te overwinnen.