- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De 45-jarige avonturier vertelt hoe sport, innerlijke twijfels en haatberichten op sociale media zijn herstel en zijn kijk op het leven bepaalden.

Valentí Sanjuan heeft van extreem sporten zijn handelsmerk gemaakt. Op 45-jarige leeftijd presenteert de Catalaanse wielrenner en avonturier een boek dat jaren van uitdagingen, valpartijen en een herstel samenvat dat zijn levenswijze op de proef stelde.

De blessure die zijn perspectief veranderde

Tijdens een wedstrijd scheurde Sanjuan zijn kniepees. Het geluid van de scheur en de hevige pijn deden hem vrezen dat hij nooit meer zou kunnen hardlopen of fietsen. In het ziekenhuis, terwijl hij zijn open knie zag, kreeg hij wrede berichten op sociale media die zijn toekomst in twijfel trokken: "Je loopt nooit meer, vuile dikke."

Je twijfelt al aan jezelf. Ik denk dat dat iedereen op een bepaald moment overkomt.

Zijn arts waarschuwde dat hij de knie zou proberen te reconstrueren, maar het eindresultaat was onzeker. Die eerste dagen waren het zwaarst: de gedwongen immobiliteit botste met zijn actieve karakter en zorgde voor een verlammende angst.

Sport als levenswijze en therapie

Voor Sanjuan is sport geen hobby, maar zijn identiteit. Toen hij dacht dat hij het zou kunnen verliezen, vroeg hij zich af wie hij zonder die avonturen zou zijn. Het herstel leerde hem dat verlammende angst de echte vijand is, niet de twijfels zelf.

Na maanden revalidatie gaf de eerste dag dat hij weer op de roller en later onder de regen in Barcelona op de fiets kon stappen hem het gevoel weer leefde. "Fuck it, ik blijf geen dag langer thuis", herinnerde hij zich te hebben geantwoord toen mensen hem tot voorzichtigheid maanden.

Haatberichten en de kracht van de camera

De berichten die hij tijdens zijn herstel op sociale media ontving, deden hem meer pijn dan hij destijds publiekelijk toegaf. Sommige video’s van mensen die zijn "schip verlieten" vanwege de blessure dwongen hem de telefoon weg te leggen. Toch werd het vastleggen van elk herstelstap met de camera een verplichting die hem vooruit hielp.

De camera wordt dan een verplichting en ook een commitment.

Lessen in moed en medische waarschuwingen

Sanjuan heeft uitdagingen voltooid als de Madrid-Lissabon op de mountainbike en meerdere Ironmans. Een van zijn eerste pogingen eindigde met hem bewusteloos in een bos na een val. Hij leerde zich beter voor te bereiden en zijn grenzen te erkennen zonder zijn doelen op te geven.

Zijn arts, dokter Sánchez Soler, gaf groen licht voor nieuwe uitdagingen zoals de Titan Forest Patagonia of marathons op zeven continenten, maar waarschuwde: "Dit gaat niet gratis." Sanjuan accepteert die prijs omdat het proces hem meer voldoening en geluk brengt dan de fysieke tol kost.

Verborgen moeilijkheden achter de motiverende façade

Achter de energieke video’s zitten echte ups en downs: familieproblemen, werkproblemen en dagen zonder enige motivatie. Sanjuan erkent dat hij zwaardere situaties heeft meegemaakt dan de blessure, zoals financiële ondergang, werkloosheid en de dood van zijn moeder aan kanker.

Die vroege frustratie omdat hij geen profvoetballer kon worden na een jeugdblessure drijft hem nog steeds. Op 45-jarige leeftijd houdt hij dezelfde koppigheid aan die hem succes bracht in extreme wedstrijden en elke nederlaag omzette in een nieuwe kans.