- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Regisseurs Alejandro Damiani en Martin Avdolov leveren een zwartkomisch debuut af over een gepensioneerde die door de staat dood wordt verklaard

Een gepensioneerde man in Montevideo vecht om te bewijzen dat hij leeft nadat overheidsregisters hem dood verklaren. Dat uitgangspunt vormt de kern van het speelfilmdebuut van de Uruguayaanse schrijvers-regisseurs Alejandro Damiani en Martin Avdolov, een coproductie tussen Uruguay en Spanje met de titel When I Existed die donkere humor combineert met frustratie over moderne systemen.

Wereldpremière in Critics’ Picks op Tallinn Black Nights

De film gaat op 18 november in Estland in wereldpremière in de Critics’ Picks Competition van de 30e editie van het Tallinn Black Nights Film Festival, beter bekend als PÖFF. César Troncoso speelt Silvio Bertolini, met ondersteuning van Silvia Kutica, Néstor Guzzini, Maruja Bustamante, Mónica Gonzaga en Mirella Pascual.

Bureaucratie als modern labyrint zonder mensen

Silvio’s lijdensweg begint na veertig jaar werken, wanneer ambtenaren volhouden dat hij niet langer bestaat. Daardoor krijgt hij geen toegang tot zijn pensioen, terwijl zijn zwangere dochter in Barcelona woont en zijn vrouw een familie-uitstapje plant. De regisseurs beschrijven het verhaal als post-Kafka, omdat kantoren tegenwoordig vaak leeg staan en geautomatiseerde processen menselijk contact vervangen.

Dit verhaal spreekt ons aan in een wereld waarin we voortdurend het gevoel hebben dat de tijd wegglipt tussen verplichtingen die we niet altijd zelf kiezen. Wat doen we met de tijd die we hebben?

Vijf tot zes jaar schrijven en financiering zoeken

Het project deed er vijf tot zes jaar over om op het scherm te komen, grotendeels besteed aan schrijven tijdens de coronapandemie en het rondkrijgen van financiering. Damiani en Avdolov combineerden het regisseren met andere banen, waaronder fitnessmodellenwerk en voetbal voor Damiani, terwijl beiden ervaring hebben in televisie, korte verhalen en beeldende kunst.

Troncoso staat in elke scène centraal vanuit first-person perspectief

Troncoso verschijnt in elke opname omdat de film een strikt first-person perspectief hanteert. De regisseurs herschreven delen van het script nadat hij was toegetreden, waarbij de nadruk meer op drama en minder op pure comedy kwam te liggen. Ze schrijven zijn toewijding toe aan het feit dat het project mogelijk werd.

Brutalistische settings in Montevideo versterken het thema

Veel van de actie speelt zich af in imposante overheidsgebouwen die de brutalistische architectuur van Uruguay weerspiegelen. Damiani merkt op dat historische gebeurtenissen in Zuid-Amerika zulke structuren hebben achtergelaten, die ideaal bleken om een onpersoonlijk systeem uit te beelden.

Wie je ook vertelt dat hij weet hoe je moet leven, die heeft nog niet geleerd hoe je moet leven. We moeten ons altijd aanpassen.

Universele vragen over familie, tijd en verzet

Producer Federico Cetta noemt het verhaal een heruitvinding rond wat er écht toe doet. De regisseurs benadrukken kleine daden van verzet tegen systemen die entertainment en dopamine boven diepere reflectie stellen. Invloeden zijn onder meer Terry Gilliam’s Brazil, maar de filmmakers zochten een hedendaags perspectief waarin individuen de bureaucratie niet kunnen verslaan, maar wel hun eigen prioriteiten kunnen heroverwegen.