Robert Downey Jr. kreeg veel lof voor zijn rol in de fantasykomedie Heart and Souls van Ron Underwood uit 1993, een film die velen beschouwen als een van zijn sterkste vroege prestaties. Hoewel het project commercieel geen succes werd, ontving Downey een Saturn Award voor beste acteur, waarmee de diepgang werd benadrukt die hij bracht in de rol van een egocentrische yuppie die door bovennatuurlijke ontmoetingen verandert.
In het verhaal speelt Downey Thomas Reilly, een gedreven bankier wiens leven verandert wanneer hij gastheer wordt voor vier vriendelijke geesten. De geesten, gespeeld door Kyra Sedgwick, Tom Sizemore, Alfre Woodard en Charles Grodin, volgen hem sinds zijn geboorte in 1959. Downey neemt naadloos hun verschillende maniertjes over en creëert momenten van scherpe humor en emotioneel inzicht die de mix van humor en sentiment in de film dragen.
Het verhaal begint met het fatale busongeluk van de geesten voor de auto waarin Thomas' moeder in barensnood zit. Vanaf dat moment aan de jongen gebonden, blijven de geesten voor anderen onzichtbaar, waardoor zijn ouders zijn geestelijke gezondheid in twijfel trekken. Jaren later keren ze terug om hem te helpen hun onafgemaakte zaken af te handelen voordat ze in de vergetelheid verdwijnen.
Elke geest draagt een specifiek spijtgevoel mee uit hun laatste dag. Het personage van Sedgwick wil weer contact leggen met een verloren liefde. De geest van Woodard wil haar kinderen steunen. De oplichter van Sizemore wil een oude fout herstellen met gestolen postzegels. De zanger van Grodin hoopt podiumvrees te overwinnen. Thomas, nu een harde specialist in executieveilingen, verzet zich eerst maar omarmt uiteindelijk de kans om hen te helpen.
De film combineert dit bovennatuurlijke kader met een nuchtere boodschap over egoïsme en empathie. Thomas leert zijn relatie met zijn vriendin, gespeeld door Elisabeth Shue, prioriteit te geven terwijl de groep in een race tegen de tijd hun problemen oplost.
De recensies voor Heart and Souls waren over het algemeen gemengd, maar velen prezen de acteerprestaties in het bijzonder. Michael Wilmington van de Los Angeles Times benadrukte de verkenning van moderne spirituele ontkoppeling onder het gepolijste Hollywoodoppervlak. Hij prees vooral Downeys vermogen om met precisie en plezier in de persona van elke geest te kruipen.
Er is hier één grote kans voor virtuoos vermaak: de mogelijkheid die Downey krijgt om de maniertjes van zijn collega's na te doen wanneer een van hen zijn lichaam overneemt. Met [...] delicate, precieze nabootsing [...] glipt hij verrukkelijk in de katachtige zelfverzekerdheid van [Alfre] Woodard, de swagger van [Tom] Sizemore, de seksappeal van [Kyra] Sedgwick of de geremdheid van [Charles] Grodin.
Downeys eerdere nominatie voor zijn rol in de Chaplin-biopic kwam net voordat Heart and Souls in de bioscopen kwam. Decennia later zou hij zijn eerste Oscar winnen voor Oppenheimer, maar zijn werk hier blijft een uitstekend voorbeeld van zijn vroege veelzijdigheid en toewijding.
Kijkers die van personagedrama's met een vleugje hiernamaals houden, kunnen Heart and Souls een lonende ontdekking vinden die lichtvoetig entertainment combineert met betekenisvolle reflectie.