U2 opent zijn eerste volledige album met nieuw materiaal in negen jaar met een duidelijke verklaring van Bono: “The past and me have got to break up.” De regel zet de toon voor “Carnaval de Luz”, een set van twaalf nummers waarin de veteranenband terugkijkt op zijn lange geschiedenis en tegelijkertijd nieuw sonisch en thematisch terrein verkent.
Het album put losjes inspiratie uit Latijns-Amerikaanse feesten voor de vastentijd. Spaanse zinnen duiken op in de teksten en het project bundelt materiaal dat de band de afgelopen jaren heeft opgenomen. Twee eerdere ep's hadden al thema's rond Aswoensdag en Pasen verkend, zodat het carnavalconcept een natuurlijk kader bood voor de resterende nummers.
In een begeleidende linernote merkt Bono op dat “putting the messy in the messianic (is) the job of the frontman.” De resulterende nummers leveren een dichte mix van geestige, zelfrelativerende en poëtische regels die geloof, ego, liefde en menselijke verbondenheid raken.
Muzikaal leunt het album dichter aan bij het geluid van de jaren negentig dan bij de gepolijste producties van de jaren 2000 en 2010. Het openingsnummer “Go (Carnaval de Luz)” heeft een punk-getinte techno-rand die doet denken aan het “Pop”-tijdperk. Het opvallende nummer “La Reina” volgt de structuur van “Even Better Than the Real Thing”, terwijl het afsluitende nummer “Torn” Bono paart met country-icoon Dolly Parton.
No such thing as a small life… / Every life gigantic, huge and romantic / Even greater than it appears
Het duet “Torn” begon als een compositie van Parton over een liefdesdriehoek. Bono herschreef het verhaal tot dat van een moeder die rouwt om de kloof tussen twee zonen in oorlog. Opgenomen slechts drie maanden voor haar dood bevat Partons vocal performance krachtige uithalen in het slotdeel, wat een aangrijpende combinatie vormt met de stem van Bono.
Terwijl U2 zijn 50-jarig jubileum viert, biedt “Carnaval de Luz” een complexe maar boeiende aanvulling op het oeuvre. Het album slaagt het best wanneer de band de muziek en Bono’s onverbloemde reflecties rechtstreeks laat spreken en verder kijkt dan vragen over nalatenschap om zich te richten op gedeelde menselijkheid.