De woorden van een coach kunnen in seconden de loop van een wedstrijd veranderen. Toch kunnen, wanneer die instructies hardop dicht bij het veld worden uitgesproken, elke fan die de wedstrijd via televisie volgt ze meteen opvangen.
"No quiero que se entere el equipo contrario..." Die zin vat het dilemma samen dat coaches in het tijdperk van constante uitzendingen ervaren. Het geluid reist rechtstreeks naar de huiskamers en dus naar de bank van de tegenstander.
Het mechanisme is eenvoudig. Een microfoon vangt de aanwijzingen op, het geluid bereikt het publiek en een observator van het andere team noteert elk detail. Binnen enkele minuten ontvangt de technische staf van de tegenstander de informatie en past hun opstelling onderweg aan.
Deze realiteit veroorzaakt onmacht onder de coaches. Luis García Plaza ervoer die frustratie afgelopen zaterdag. Diego Pablo Simeone heeft die meerdere keren in zijn carrière meegemaakt.
De coaches moeten elk woord afwegen. Te hard praten of te specifieke aanwijzingen geven kan gelijkstaan aan het overhandigen van het spelplan aan de tegenstander. De oplossing ligt in codes, gebaren of meer algemene boodschappen die de echte intentie niet verraden.
No quiero que se entere el equipo contrario...