Wereldwijde landbouw staat onder toenemende druk door stijgende temperaturen en onvoorspelbaar weer, waardoor experts traditionele gewassen die zijn aangepast aan specifieke klimaten als oplossing bekijken. Deze vergeten variëteiten kunnen diëten diversifiëren en voedselsystemen versterken tegen toekomstige schokken.
Natuurrampen veroorzaken nu meer dan twee keer zoveel jaarlijkse schade aan de landbouw als dertig jaar geleden, met een gemiddelde van 144 miljard dollar per jaar volgens de VN-Voedsel- en Landbouworganisatie. Verstoringen in de toeleveringsketen door droogte zijn sinds 2021 met 250 procent toegenomen, blijkt uit gegevens van Resilinc.
Jessica Fanzo, hoogleraar voedsel en klimaat aan de Johns Hopkins University’s School of Advanced International Studies in Italië, waarschuwt dat de huidige systemen onvoldoende zullen zijn in de komende decennia. Ze wijst op bijzondere problemen voor vee en belangrijke gewassen zoals maïs en soja in belangrijke productiegebieden zoals Brazilië.
Slechts negen soorten waren in 2014 goed voor bijna 70 procent van de wereldwijde gewasproductie voor menselijke consumptie, meldde de FAO in 2019. Afstappen van een zware afhankelijkheid van monoculturen naar duizenden verwaarloosde traditionele gewassen kan risico’s op plagen en ziekten verminderen en de duurzaamheid verbeteren.
Voorbeelden zijn manoomin wilde rijst uit Noord-Amerika, droogtebestendige sorghum die in Afrika en Zuid-Azië wordt verbouwd, en veelzijdige jackfruit die steeds vaker als vleesvervanger wordt gebruikt. In India heeft de overheid inspanningen om traditionele gierst te promoten de productie in 2025 doen stijgen tot 18 miljoen ton.
Parvinder Kumar, oprichter van Wayfield Agricultural Technology in Noord-India, legt uit dat deze gewassen vaak een diepe culturele en nutritionele waarde hebben. Ze zijn verbonden met familiegeschiedenissen, lokale tradities en generatiekennis over teelt en bereiding.
Toch weerhouden lage financiële opbrengsten en klimaatonzekerheid veel telers ervan. Het koppelen van kleine boeren aan premiummarkten, zoals Japanse en Koreaanse kopers van zwarte soja uit de Himalaya-regio, heeft de inkomens verhoogd. Het combineren van zwarte soja met vinger-gierst verhoogde de opbrengsten met ongeveer 5 procent, meldt Kumar.
Traditionele gewassen zijn verbonden met de familiegeschiedenis van boeren, lokale voedselculturen, gemeenschapsidentiteiten en kennis die van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Quinault Childs, voormalig onderzoeksdirecteur bij het Institute for the Future’s Food Futures Lab, wijst op de vijgcactus als een succesverhaal. De plant is inheems in Mexico en wordt in verschillende voedingsmiddelen gebruikt, en groeit in droge zones waaronder Tunesië en Madagaskar. Een FAO-rapport uit 2021 beschreef de rol ervan bij het herstellen van de bodem en het voorkomen van hongersnood tijdens droogte, en verspreidde praktische kennis.
Childs benadrukt dat veel waardevolle landbouwkennis buiten conventionele westerse systemen blijft en vaak niet de boeren bereikt die het nodig hebben. Terwijl technologische vooruitgang gestaag doorgaat, vereist het behouden en overdragen van niche- en regio-specifieke expertise bewuste inspanning.
Er is een enorme, enorme, enorme behoefte aan kennisoverdracht. Er is zoveel latente kennis in voedselsystemen die buiten de conventionele westerse landbouw valt.