Franse middelbare scholieren zijn de straat opgegaan voor protesten die gepaard gaan met rellen, plunderingen en wijdverbreide demonstraties tegen de slechte omstandigheden op hun scholen. Een in Parijs gevestigde filmcriticus van The Hollywood Reporter heeft een lijst samengesteld van tien essentiële films die de diepgewortelde spanningen helpen verklaren die het huidige moment voeden.
Jean Vigo’s in 1933 uitgebrachte middellange stomme film volgt leerlingen van de middelbare school op een strenge kostschool die in opstand komen tegen hun autoritaire directeuren. Het lyrische maar chaotische verhaal bevat een memorabele kussengevechtscène en beïnvloedde latere werken zoals François Truffauts The 400 Blows en Lindsay Andersons If…. Het werd na verschijning tien jaar lang verboden vanwege de vermeende anti-Franse strekking en geldt als een fundamenteel portret van jeugdige opstandigheid.
Jean Renoirs in 1938 gemaakte epos, gesteund door de linkse regering van het Volksfront, toont zowel de tanende monarchie van Lodewijk XVI als de gewone burgers die in 1792 naar Parijs marcheerden om de Eerste Republiek te stichten. De film toont sympathie voor meerdere partijen en bouwt op naar een gewelddadige climax die de oproep tot actie van het volkslied weerspiegelt. Frankrijk heeft sindsdien meerdere republieken gekend, maar de thema’s van volksopstand blijven actueel.
Jacques Panijels documentaire, lang onderdrukt in Frankrijk, documenteert de politieactie van 17 oktober 1961 tegen Algerijnse demonstranten in Parijs. Vreedzame betogers die tegen een avondklok protesteerden, kregen te maken met dodelijk politiegeweld, waarbij veel doden vielen in de Seine. De film biedt een van de weinige visuele verslagen van een gebeurtenis die pas in 2001 officieel werd erkend.
Jean-Luc Godards portret uit 1966 volgt een rusteloze jongeman die liefde en politiek navigeert in een Parijs dat gespannen is door sociale wrijving en Amerikaans aandoende consumptiecultuur. De film bestempelt zijn personages als “de kinderen van Marx en Coca-Cola” tegen de achtergrond van de Vietnamoorlog en het leiderschap van De Gaulle en toont een generatie die klaarstaat voor omwenteling.
Med Hondo’s film uit 1970 volgt de aankomst van een Afrikaanse immigrant in Parijs en het dagelijkse vooroordeel dat hij ondervindt ondanks de officiële idealen van vrijheid en gelijkheid. Gebaseerd op de eigen ervaringen van de regisseur na zijn vertrek uit Mauritanië, biedt de gerestaureerde film een vroeg immigrantenperspectief op Franse discriminatie.
Mathieu Kassovitz’ doorbraakfilm uit 1995 volgt drie vrienden – een jood, een zwarte en een Noord-Afrikaan – nadat een politie-incident hun kameraad in coma achterlaat. Het verhaal van een snelkookpan vol achtervolgingen, botsingen en sociale wrijving in de voorsteden van Parijs won grote prijzen en zette een golf van banlieue-cinema in gang.
Peter Watkins’ zes uur durende docudrama laat de kortstondige Commune van Parijs herleven door de ogen van verslaggevers in moderne stijl. Het toont gewone Parijzenaars die directe democratie en nieuwe vrijheden opbouwen voordat de brute onderdrukking bekend als de Bloedige Week volgt, en belicht thema’s als armoede, onderdrukking en kortstondige politieke winst.
Laurent Cantets winnaar van de Gouden Palm uit 2008, gebaseerd op de roman van François Bégaudeau, observeert een literatuurleraar en zijn diverse leerlingen op een uitdagende school in een Parijse wijk. De film is grotendeels in echte klaslokalen met niet-professionele acteurs opgenomen en vangt zowel humor als explosieve conflicten binnen het Franse onderwijs.
Ladj Ly’s debuut uit 2019, gesitueerd in de voorstad Montfermeil, volgt een dag van escalerend conflict na een politie-schietpartij. Het verhaal begint te midden van de viering van de wereldtitel van Frankrijk en loopt uit op openlijke opstand, met een meelevende maar onverbiddelijke blik op politiegeweld, drugshandel en officiële corruptie.
Marine Atlans debuutfilm volgt een groep middelbare scholieren op een schoolreis naar Napels die tragisch eindigt. De film biedt een nuchtere blik op slimme maar onzekere jongeren – vergelijkbaar met degenen die momenteel demonstreren in heel Frankrijk – en markeert de komst van een eigenzinnige nieuwe regisseursstem.