Theo Rollason haalt Derek Jarman’s Edward II weer tot leven met lang verloren setbeelden uit de jaren negentig

De documentaire combineert behind-the-scenes-materiaal, queer activisme en Britse cinema uit de jaren negentig tot een actueel portret van verzet en creativiteit.

Britse regisseur Theo Rollason heeft een documentaire gemaakt die gebruikmaakt van decennia oude beelden om het maken van Derek Jarman’s speelfilm Edward II uit 1991 te belichten. De film vangt de geest van de queer cinema uit het begin van de jaren negentig en benadrukt tegelijk de praktische uitdagingen van onafhankelijke productie in Groot-Brittannië destijds.

Herontdekte beelden brengen Jarmans set tot leven

Cinematograaf Seamus McGarvey, die later grote studiofilms draaide, nam de productie op video op terwijl hij nog aan het begin van zijn carrière stond. Het materiaal bleef meer dan dertig jaar ongebruikt liggen tot Rollason en editor Nicole Halova het samen met extra archiefmateriaal tot een volledige documentaire vormden. Het resultaat biedt kijkers een intiem kijkje bij Jarman die acteurs, waaronder Tilda Swinton, regisseert in kostuums uit die tijd ontworpen door Sandy Powell.

Low-budgetrealiteit en spanningen op de werkvloer

Het productiebudget bedroeg ongeveer £900.000, een bescheiden bedrag zelfs toen. Veel van het geld ging naar ervaren acteurs die Christopher Marlowes vers konden hanteren. McGarvey’s camera legt ook alledaagse productieproblemen vast, zoals een producer die figuranten uit eigen zak betaalde en medewerkers die telefoontjes van roddelbladen kregen na een onverwachte actie van activisten.

Activisme kruist de opnames

Leden van de queer protestgroep Outrage! bezochten de set en voerden een speelse poging uit om popster Cliff Richard uit de kast te lokken. Het incident dreigde de opnames kortstondig te verstoren toen het verhaal in de pers kwam. De documentaire plaatst deze gebeurtenissen naast bredere campagnes tegen Clause 28, de wet die het bespreken van homoseksualiteit op scholen beperkte. Jarman en medestanders voerden massale vrijwillige arrestaties uit als publiciteitsstunt om aandacht te vragen voor het issue.

Nostalgie en hedendaagse relevantie

Rollason, te jong om het tijdperk zelf meegemaakt te hebben, presenteert het materiaal met een mix van genegenheid en historisch perspectief. Kijkers zien de truien, kapsels en de collectieve energie van die periode naast de politieke urgentie die kunst en protest met elkaar verbond. De documentaire benadrukt hoe Jarmans team creatieve ambitie combineerde met financiële beperkingen terwijl het zich verzette tegen het conservatieve beleid van die tijd.

Tags bij dit artikel