The Paper van Peacock ontwikkelt een eigen identiteit als scherpe werkplekkomedie

Na twee seizoenen gaat de krantenserie verder dan vergelijkingen met The Office met een frisse focus op journalistiek en institutionele neergang.

De verwachtingen voor The Paper waren vanaf het begin hoog. Elke comedy die het terrein betreedt dat ooit door The Office werd bezet, nodigt uit tot directe vergelijkingen, zeker nu Greg Daniels terugkeert als showrunner en Oscar Nuñez weer in een vertrouwde rol verschijnt. Toch heeft de krantenserie uit Toledo na twee seizoenen op Peacock een eigen plek veroverd.

De serie combineert de bekende ongemakkelijke humor van zijn voorganger met een scherpere blik op falende redacties, krimpende budgetten en de vreemde manieren waarop medewerkers hun posities proberen te beschermen. De eerste afleveringen vertoonden nog wat ruwe randjes, net als de eerste seizoenen van The Office en Parks and Recreation. Seizoen 1 kreeg goede kritieken met een score van 85 procent op Rotten Tomatoes, terwijl seizoen 2 verder verbeterde naar 80 procent daar en 73 op Metacritic.

The Paper ontwikkelt in seizoen twee een eigen stem

Het mockumentary-team is verhuisd van Scranton naar Toledo, Ohio, waar het de resterende staf volgt van de historische krant Toledo Truth Teller. Het ooit trotse blad leeft nu van persberichten en clickbait en deelt ruimte met een bloeiend toiletpapierbedrijf genaamd Softies. Domhnall Gleeson speelt Ned Sampson, een voormalige verkoper die als hoofdredacteur arriveert met grote plannen om de serieuze journalistiek weer tot leven te wekken.

De redactie bestaat uit Mare Pritti (Chelsea Frei), een van de weinige medewerkers met echte journalistieke ervaring; Nicole Lee (Ramona Young), die vastzit in de verspreiding; Barry (Duane Shepard Sr.), een veteraan die aan zijn byline vasthoudt; en managing editor Esmeralda Grand (Sabrina Impacciatore), die kiest voor snel verkeer boven diepgang. Ned gelooft nog in de waarde van journalistiek, maar de omgeving suggereert dat de sector op de intensive care ligt.

Sabrina Impacciatore steelt de show als Esmeralda

Terwijl Ned het serieuze deel van het verhaal draagt, fungeert Esmeralda als de chaotische kracht van de serie. Impacciatore maakt van wat een standaardantagoniste had kunnen zijn een van de betrouwbaarste bronnen van humor. Haar personage is theatraal, onzeker en geneigd tot wilde plannen die vaak in pure farce ontaarden.

Seizoen 2 leunt verder op deze energie. Ned doet alsof hij een rattenbeet heeft opgelopen om Mares aandacht te trekken, de redactie start een spontaan onderzoek naar sauzen en Esmeralda’s plannen worden steeds ingewikkelder. Deze momenten tonen een comedy die absurditeit durft te omarmen en tegelijk de humor verankert in herkenbare werkplekspanningen.

Peacock heeft een comedy die vernieuwing verdient

Het sterkste bewijs van de vooruitgang is dat annulering nu als een verlies zou voelen. The Paper is uitgegroeid van een veelbelovende opvolger tot een zelfverzekerde werkplekkomedie met een duidelijke visie. De serie laat zien waarom lokale journalistiek ertoe doet zonder er preken van te maken en houdt de personages geloofwaardig in plaats van ze tot grapmachines te reduceren.

Herinneringen aan Scranton duiken overal op, maar de serie bouwt steeds meer een eigen wereld. Na twintig afleveringen is The Paper uitgegroeid tot een van de betrouwbaarste comedies van Peacock.

Tags bij dit artikel