De Athletic van Edin Terzic gaat zijn komende wedstrijden tegen Elche, Levante en Alavés met hernieuwd vertrouwen tegemoet. Na twee nederlagen tegen Sevilla en Barcelona heeft het team zich hersteld met sterke prestaties tegen Celta en Atlético Madrid. De zege in San Mamés tegen de ploeg van Simeone heeft het gevoel versterkt dat het project de juiste kant op gaat.
Valverde vervangen op de bank van de Rojiblancos is een flinke uitdaging voor elke trainer. Terzic wist dat en begon meteen na het accepteren van het aanbod van de directie aan een zorgvuldig toenaderingsproces. Nog voordat hij Lezama betrad, voerde hij gesprekken met verschillende internationals en met spelers die hij op huurbasis wilde toevoegen aan de groep. Zijn komst was geen improvisatie.
De 43-jarige Duitse coach uit Menden tekende bij Athletic nadat hij andere aanbiedingen had afgewezen die een einde zouden maken aan zijn tweejarige periode zonder club. Geduld en oog voor detail maken deel uit van zijn methode. Na zijn tijd als assistent van Slaven Bilic bij West Ham wees hij een functie in de Duitse tweede divisie af om na te denken over zijn toekomst en zich te ontwikkelen als hoofdtrainer.
Terzic verdedigt het gecontroleerd inzetten van conflict om spelers uit hun comfortzone te halen. Hij vindt dat een stevige discipline meer oplevert dan louter motivatie en dat de grens tussen productieve confrontatie en het verliezen van de kleedkamer heel dun is. Dit idee, dat hij in The Coaches Voice uiteenzette, heeft goed weerklank gevonden in de selectie.
Ik geloof in conflicten om uit de comfortzone te komen. Er is een heel dunne lijn tussen conflict en het verliezen van een kleedkamer. Ik vind een goede discipline belangrijker dan motivatie.
De trainer heeft meer agressie, tempo en aanvallen in golven geïntroduceerd die de tegenstander voortdurend onder druk zetten. De tactische flexibiliteit die hij per wedstrijd toont, steunt op de volledige bereidheid van de selectie. Terzic benadrukt die eensgezindheid als een van de pijlers van de huidige prestaties.
Dit is niet mijn Athletic, niet dat van Terzic. Het is het Athletic van iedereen, het Athletic dat de mensen willen zien.
Het vertrouwen tussen de technische staf en de spelers is wederzijds. Terzic is vooral tevreden over het dagelijkse werk van zijn spelers en denkt dat het beste van het team nog moet komen.