Tao Okamoto en Virginie Efira brachten twee maanden in Parijs door om een vriendschap op te bouwen die de centrale relatie in hun nieuwe film weerspiegelde. Het resultaat is All of a Sudden, een groots drama van Ryusuke Hamaguchi dat ruim drie uur duurt en op 15 mei in première gaat op het Filmfestival van Cannes.

Een verhaal over ziekte, zorg en systeemkritiek

Okamoto speelt Mari, een gerespecteerde toneelschrijfster die aan kanker sterft terwijl ze een nieuwe productie nabij de Seine voorbereidt. Ze ontmoet Marie-Lou, gespeeld door Efira, de directrice van een nabijgelegen verpleeghuis. Hun toevallige ontmoeting in een park groeit al snel uit tot een diepe band over taalbarrières heen, waarbij Mari Japans spreekt en Marie-Lou in het Frans antwoordt.

Een lang monoloog springt eruit voor Okamoto. Mari ontleedt de tekortkomingen van het moderne kapitalisme terwijl ze diagrammen op een whiteboard tekent. Okamoto vond dat de scène voor haar geschreven was. Ze had jaren over deze ideeën nagedacht en verwelkomde de kans om ze op het scherm uit te spreken.

Efira omarmde het intellectuele gewicht van het materiaal. Ze merkte op dat er in een echt verpleeghuis met echte bewoners werd gefilmd, waarmee mensen werden belicht die door het kapitalistische systeem niet langer als nuttig worden gezien. Hamaguchi's dialoog vermengt persoonlijke intimiteit met scherpe politieke observatie.

Intensieve voorbereiding en taalonderdompeling

Okamoto bereidde zich een volledig jaar voor, studeerde in kankeronderzoekscentra en leerde genoeg Frans om scènes te spelen die vloeiendheid vereisten. Tijdens de casting had ze beweerd dat ze de taal al sprak. Efira begon na haar ontmoeting met Hamaguchi op Place de la Bastille vanaf nul Japans te leren.

Hamaguchi creëerde extra scènes tijdens de repetities zodat de acteurs herinneringen voor hun personages konden opbouwen. Sommige gesprekken in de film duren twintig minuten of langer en vergden twee volledige draaidagen, beginnend met een lange tracking shot en daarna opgedeeld in kleinere secties voordat teruggekeerd werd naar de master.

Een vriendschap die de geest van de film weerspiegelde

De twee vrouwen raakten tijdens de opnames op manieren close die hun personages weerspiegelden. Okamoto herinnerde zich dat Efira op een vroege draaidag haar hand pakte en op haar bonzende hart legde. Efira beschreef de ervaring als de beste zomer van haar leven, doorgebracht in een verpleeghuis waarvan ze nooit had verwacht dat ze het zou leren liefhebben.

Efira voegde toe dat Hamaguchi's aanpak volledige openheid van acteurs vraagt. Hij biedt geen verklaringen aan, maar vertrouwt erop dat kijkers de details in de loop van de tijd absorberen. Ze gelooft dat de samenleving juist nu dat soort geduld nodig heeft.

Hamaguchi's kenmerkende stijl keert terug naar Cannes

De regisseur volgt zijn Oscarwinnende Drive My Car op met weer een lang, dialoogrijk werk dat onderzoekt hoe mensen voor elkaar zorgen onder druk. Okamoto zei dat de voltooide film Hamaguchi precies weergeeft zoals hij is, zonder filters. Efira noemde het een zeldzame prestatie om een film over vriendelijkheid te maken die toch politiek compromisloos aanvoelt.