Stan Lee blijft een van de invloedrijkste figuren in de moderne popcultuur. Als medebedenker van iconische helden als Spider-Man, de X-Men, de Fantastic Four, Doctor Strange en Black Panther hielp hij Marvel Comics al lang voor het Marvel Cinematic Universe die personages tot wereldwijde bioscoopfenomenen maakte, uitgroeien tot een mondiale macht.
Lee overleed in 2018 op 95-jarige leeftijd en liet een oeuvre na dat de manier waarop de samenleving sequentiële kunst ziet ingrijpend veranderde. Gedurende het grootste deel van zijn carrière werkte hij echter in een industrie die vaak als frivool of kinderachtig werd afgedaan, ver verwijderd van het gerespecteerde vertelmedium dat het nu is.
In een interview uit 2010 met Comic Riffs van The Washington Post sprak Lee openhartig over zijn vroege gevoelens bij het vak. Op een moment dat films als de Spider-Man- en X-Men-franchises al grote successen waren en het MCU vaart maakte met releases als Iron Man 2, keek hij met een frisse blik terug op decennia werk.
I used to be embarrassed because I was just a comic book writer while other people were building bridges or going on to medical careers. And then I began to realize: Entertainment is one of the most important things in people's lives. Without it, they might go off the deep end.
In hetzelfde gesprek werkte hij het idee verder uit en wees hij op het zichtbare plezier bij fans die rechtstreeks contact maakten met makers. Lee benadrukte dat het bieden van entertainment een zinvol doel dient, zeker wanneer het publiek met zoveel enthousiasme reageert.
Voordat Lee zich aan strips wijdde, droomde hij ervan de grote Amerikaanse roman te schrijven. Toen hij als jongeman het vak instroomde, zagen het grote publiek en critici stripboeken vaak als kinderachtige afleidingen in plaats van serieuze kunst. Zijn vasthoudendheid hielp die perceptie in de loop der tijd te veranderen.
Lee fungeerde zowel als productief bedenker als effectief ambassadeur voor de industrie. Vroege live-actionpogingen, zoals de televisieserie The Incredible Hulk uit de jaren zeventig, bagatelliseerden soms de eigen stijl van het bronmateriaal en versterkten daarmee de verouderde opvatting dat het formaat mindere entertainment was.
Lee’s bijdragen zijn onmiskenbaar, maar zijn verhaal kent aanhoudende discussies over de credits die hij deelde met tekenaars als Jack Kirby en Steve Ditko. Een documentaire uit 2018 onderzocht die complexiteit. Toch zorgden zijn inspanningen ervoor dat stripbedenkers zich niet langer hoeven te schamen voor hun vak, zeker nu superheldenfilms miljarden hebben opgebracht aan de kassa.
Vandaag de dag is het medium een vitale vorm van storytelling. Lee’s besef dat entertainment mensen emotioneel in stand houdt, blijft resoneren en onderstreept waarom zijn personages generaties en platformen overstijgen.