De Spaanse hoofdstad werd het toneel van een ongekende viering na de verovering van de tweede wereldtitel door het nationale elftal. Meer dan twee miljoen mensen vulden de straten in rood en geel om de kampioenen onder leiding van Luis de la Fuente te verwelkomen, tijdens een dag die het hele land verenigde rond een team dat de harten van een hele generatie heeft veroverd.
De open bus begon zijn rit in Moncloa en reed langzaam richting het Cibelesplein door een dichte menigte. Vlaggen, sjaals en telefoons in de lucht vergezelden de spelers, die de wereldbeker toonden, voortdurend zwaaiden en cadeaus verzamelden die vanaf de stoepen werden gegooid. Kinderen en jongeren, de generatie die droomde van een herhaling van de prestatie uit 2010, zorgden voor de meest emotionele sfeer van de dag.
Ferran Torres, maker van de beslissende goal, ontving een van de grootste ovaties. Naast hem genoot Marcos Llorente van de rit zonder shirt en met zijn kenmerkende stijl. Lamine Yamal en Nico Williams bleven dansen en hun kenmerkende moves herhalen, terwijl de muziek ononderbroken klonk.
Rodri, winnaar van de Gouden Bal van het toernooi, trad ook op als animator samen met Borja Iglesias aan de microfoon. De middenvelder zat vooraan in de bus met Gavi en straalde de vreugde van de groep uit. De rit bevatte ook verwijzingen naar de clubs: Marcos Llorente, Baena en Pubill toonden de vlag van Atlético Madrid, en zelfs Rodri deed mee aan de foto met de kleuren van zijn oude club.
Het volle Cibelesplein was het decor voor de individuele presentatie van elke kampioen. De namen werden meegezongen op de maat van nummers van Julio Iglesias, Bad Bunny, Shakira, Quevedo en El Barrio. De spelers hieven opnieuw de wereldbeker en brachten een emotionele hulde aan María Caamaño, die in april overleed, en aan allen die de overwinning niet meer konden meemaken.
Het meest ontroerende moment kwam met Luis de la Fuente. De spelers omsingelden hem en tilden hem op in een traditionele lift die de eenheid van de groep symboliseerde. De bondscoach, zichtbaar ontroerd, pakte de microfoon en zong een lied van Julio Iglesias, wat tot gelach en applaus onder zijn spelers leidde.
De feestdag ging verder met een concert op het podium bij Cibeles. Lola Índigo, Ana Mena, Aitana, Arde Bogotá en Viva Suecia vermaakten de menigte. De meest verwachte optreden was die van Aitana, wiens nummer ‘Superestrella’ het onofficiële volkslied van het team werd tijdens het WK. Spelers en fans zongen samen mee in een perfecte afsluiting van een historische dag.
Zestien jaar na de eerste wereldtitel kleurde Spanje opnieuw zijn straten rood en geel met een viering die voor altijd in het geheugen van de Spaanse sport zal blijven.