Star Wars viert in 2027 zijn vijftigste verjaardag, een moment om stil te staan bij de blijvende impact van de franchise. Dit jaar bracht een rustiger vijfenveertigste mijlpaal en een bioscoopterugkeer die weinig enthousiasme wist op te wekken. Hoewel de meeste Star Wars-films enige waarde bieden en de originele trilogie uitblinkt met twee duidelijke meesterwerken, hebben verschillende delen kritiek gekregen om uiteenlopende tekortkomingen.
De originele trilogie blijft een hoogtepunt, waarbij Return of the Jedi nog steeds redelijk overeind blijft. De prequels verdelen het publiek, al levert Revenge of the Sith sterke momenten op. In het Disney-tijdperk kreeg Rogue One lof en hielp het Andor van de grond, terwijl de vervolgfilms trouwe aanhangers hebben. Daarmee resteert een handvol zwakkere bioscoopfilms die fans misschien kunnen overslaan.
George Lucas bedacht Star Wars en zijn invloed blijft centraal, ook nadat hij stopte met regisseren na Revenge of the Sith en Lucasfilm in 2012 verkocht aan Disney. Zijn visie vormde de prequeltrilogie en Attack of the Clones geldt als een van de ongelijkmatigere delen. De film toont technische ambitie en profiteert van een weer sterke John Williams-score, maar mist narratieve vaart en een overtuigend gevoel van spektakel.
Veel kijkers vinden het verhaal noodzakelijk voor de grotere boog, maar het wordt gehinderd door onhandige sequenties en beperkt enthousiasme. Het staat onder sterkere prequel-delen, al biedt het afronden van de trilogie met Revenge of the Sith enige beloning voor wie de eerdere films volhoudt.
The Mandalorian and Grogu, uitgebracht in 2026, kreeg bij verschijning gemengde reacties. Componist Ludwig Göransson leverde een opvallende score die de rest van de productie overtreft. De film bevat korte momenten met Grogu, maar herhaalt vooral de bekende schattige streken uit de Disney+-serie zonder veel verder te komen.
De prestaties van Sigourney Weaver, Pedro Pascal, Jeremy Allen White en zelfs Martin Scorsese komen vlak over. Actiescènes voelen repetitief en dialogen landen ongemakkelijk. Velen noemden het slechts acceptabel, maar het mist flow, spanning of betekenisvolle escalatie gedurende de looptijd. Met een gerapporteerd budget van 165 miljoen dollar kreeg het project kritiek omdat het creatief dun aanvoelde op het grote scherm.
Star Wars: The Rise of Skywalker sloot de vervolgtrilogie af in 2019 en legde onderliggende productieproblemen bloot. Terwijl The Force Awakens vertrouwde spanning bood en The Last Jedi discussie opriep met zijn keuzes, probeerde het slotstuk bij te sturen op een manier die het verhaal verspreid en wanhopig maakte om critici van de vorige film te sussen.
Het resultaat komt over als te druk en hoofdpijnverwekkend in plaats van spannend. Bij nadere beschouwing sluiten plotlijnen niet goed aan binnen de Skywalker-saga, waardoor er weinig blijvende pluspunten overblijven. Het behoort tot de zwakkere delen, maar claimt niet de laatste plaats.
Op nummer één staat Star Wars: The Clone Wars uit 2008. Oorspronkelijk een speelfilm-pilot die aanvoelde als aan elkaar geplakte televisieafleveringen, rechtvaardigt de film nooit zijn bioscoopuitgave. De animatie oogt gedateerd en onaantrekkelijk vergeleken met andere animatiefilms uit die tijd, terwijl personages en humor vaker frustreren dan boeien.
Regisseur Dave Filoni, die ook meewerkte aan The Mandalorian and Grogu, werd begin 2026 mede-president van Lucasfilm. De twee projecten samen onderstrepen de uitdagingen bij het vertalen van televisieverhalen naar het grote scherm. Fans die op zoek zijn naar sterkere Star Wars-ervaringen hebben genoeg betere opties in de geschiedenis van de franchise.