De slechtste familiefilms uit de jaren 90 gerangschikt van cringe tot catastrofe

Familiefilms uit de jaren 90 probeerden vaak kindvriendelijk vermaak te combineren met slimme momenten voor ouders. Veel pogingen misten het doel en leverden resultaten op die kijkers van alle leeftijden eerder deden rollen met de ogen dan glimlachen.

Het decennium bracht verschillende titels voort vol grappen die bij geen enkele doelgroep landden of verhalen zo gekunsteld dat ze eerder kreten dan betrokkenheid opriepen. Hier een blik op de meest beruchte voorbeelden.

Surf Ninjas opent de lijst met koninklijke erfgenaam-onzin

Neal Israel regisseerde deze actiefilmkomedie uit 1993 die twee surferbroers volgt die ontdekken dat ze erfgenamen zijn van een fictief koninkrijk nadat ninja's hun golfsessie verstoren. Een mystieke vechtkunstenaar onthult hun afkomst, en Rob Schneider verschijnt als tiener genaamd Iggy.

Het verhaal bevat een Sega Game Gear met helende krachten. Hoewel sommige kijkers de film later omarmden vanwege zijn zo-slecht-dat-het-goed-is-charme, plaatsten het uitgangspunt en de uitvoering hem onder de zwakste familiefilms van het decennium.

Double Dragon wijkt af van zijn videospelwortels

Het verhaal speelt zich af in een dystopisch 2007 Los Angeles dat New Angeles wordt genoemd. Deze verfilming uit 1994 heeft Scott Wolf en Mark Dacascos in de hoofdrollen als broers die helften van een mystiek amulet beschermen tegen een bendelid gespeeld door Robert Patrick. Regisseur James Yukich vulde de film met actiescènes, maar matige visuele effecten en een zwak script ondermijnden het geheel.

De film veranderde ook het originele spelplot dat draaide om het redden van een vriendin, wat de aantrekkingskracht op fans van het bronmateriaal verder verzwakte.

Super Mario Bros. vervoert loodgieters naar een verwarrende dimensie

De film uit 1993 stuurde Mario en Luigi naar een andere wereld genaamd Dinohattan, vol vormveranderende dinosauriërs en bewuste schimmels. Regisseurs Annabel Jankel en Rocky Morton gingen voor vreemde humor die zelden aansloeg bij het publiek.

Bob Hoskins en John Leguizamo speelden de broers, maar het onzinnige verhaal en de ongemakkelijke toon lieten zowel kinderen als volwassenen in verwarring achter.

The NeverEnding Story III laat een ooit geliefde franchise ontsporen

Peter MacDonald regisseerde de derde film uit 1994 die de focus verlegde naar pestkoppen en een magisch boek. De film stripte de doordachte elementen van eerdere delen en verving ze door brede onzin die de komedie tot het uiterste rekte.

North koppelt groot talent aan een onwaarschijnlijk uitgangspunt

Rob Reiner regisseerde dit verhaal uit 1994 over een getalenteerd kind dat de wereld afzoekt naar nieuwe ouders. De cast omvatte Bruce Willis, Jason Alexander, Julia Louis-Dreyfus en Elijah Wood, maar de vreemde toon en donkere thema's botsten met familieverwachtingen.

Barney's Great Adventure stuurt kijkers op een zinloze queeste

De musical uit 1998 volgt kinderen die een ruimte-ei ontdekken dat Barney de dinosaurus helpt achterna te jagen door het hele land. Regisseur Steve Gomer leverde een al te zoet verhaal vol irritante liedjes die de geduld van iedereen voorbij de kleuterleeftijd op de proef stelden.

Kazaam toont Shaquille O'Neal als een ghettoblaster-geest

Paul Michael Glaser regisseerde de film uit 1996 waarin Shaquille O'Neal een geest speelt die uit een ghettoblaster wordt opgeroepen om wensen te vervullen voor een jongen die naar zijn vader zoekt. De film bevat verschillende dieptepunten, met name een nachtcluboptreden dat opvalt door zijn slechte kwaliteit.

Theodore Rex verdient een zeldzame nul procent score

De film uit 1995 koppelt Whoopi Goldberg als rechercheur aan een grappenmakende dinosaurus om een moord op te lossen in een toekomstige wereld. Schrijver en regisseur Jonathan R. Betuel creëerde een plot met corruptie en vreemde thema's die de film een van de laagste kritische scores ooit opleverde.

Ghost Dad mengt familiedrama met spookachtige gags

Sidney Poitier regisseerde deze komedie uit 1990 met Bill Cosby als een vader die omkomt bij een taxicrash en als geest terugkeert om een zakenovereenkomst af te ronden. De mix van serieuze familieproblemen en dwaze bovennatuurlijke capriolen creëerde een tonale mismatch die het project definieerde.

Baby Geniuses staat bovenaan de lijst met zijn pratende zuigeling-premisse

Bob Clark regisseerde de film uit 1999 over wetenschappers die experimenteren op baby's om vermeende geniale geheimen in hun gebabbel te ontsluiten. De cast omvatte Kathleen Turner en Christopher Lloyd in rollen die velen later betreurden. Het centrale idee en de uitvoering van het verhaal plaatsten het onderaan de mislukkingen van familiefilms uit het decennium.