De eerste fictiefilm van Bruno Santamaría Razo, “Six Months in a Pink and Blue Building”, gaat op 19 mei in wereldpremière tijdens Cannes Critics’ Week. Het verhaal volgt de elfjarige Bruno in het Mexico van het begin van de jaren negentig, die worstelt met alledaagse kinderproblemen en begint te twijfelen aan zijn eigen seksualiteit. Zijn wereld verandert wanneer zijn vader de diagnose hiv krijgt, waardoor de familie in emotionele onrust terechtkomt die elk lid op eigen wijze verwerkt.
Drie decennia later heeft Santamaría die herinneringen omgezet in een film die onderzoekt hoe families tegenslag doorstaan. De coproductie tussen Mexico, Brazilië en Denemarken betekent een opmerkelijke terugkeer van de Mexicaanse cinema naar de sectie na een afwezigheid van twintig jaar.
Een film maken en hem vertonen is de handeling die hem compleet maakt — dat is het moment waarop de film echt tot bestaan komt. Het voor het eerst doen is altijd een viering en het doen op Critics’ Week is een immens geschenk vanwege de zorg die de film krijgt vanaf het moment dat hij wordt uitgenodigd. Het voelt consistent met de manier waarop we de film hebben gemaakt.
Santamaría legde uit dat titels vaak als eerste opduiken wanneer hij aan een langlopend project begint. In dit geval voelden het specifieke tijdsbestek en de fysieke setting vanaf het begin duidelijk, terwijl de roze en blauwe elementen voortkwamen uit een persoonlijke herinnering.
Wanneer ik begin met het verbeelden van een project waarvan ik weet dat ik er lang mee zal bezig zijn, is de titel meestal een van de eerste dingen die verschijnt. Het helpt me enorm om een titel te hebben, omdat die een baken wordt, een soort gids die me helpt bij het nemen van beslissingen.
Vanaf het begin was Santamaría van plan om te experimenteren met de filmtaal in plaats van een conventioneel verhaal te volgen. Het script combineerde geënsceneerde scènes met interviewsegmenten die in een hypothetische, eerste-persoonsstijl waren geschreven. Producenten Carlos en Bruna steunden de onconventionele aanpak ondanks aanvankelijke weerstand van anderen die het project traditioneler wilden categoriseren.
Santamaría beschreef de reactie van zijn familie op de voltooide film als diep ontroerend. Familieleden lachten nerveus en huilden tijdens het kijken, maar hielden vol dat veel afgebeelde gebeurtenissen nooit precies zo hadden plaatsgevonden. Toch voelden ze zich emotioneel verbonden met de personages en zagen ze weerspiegelingen van hun eigen ervaringen.
Santamaría herinnerde zich dat hij opgroeide met een gevoelige, speelse vader wiens eigenschappen hij destijds associeerde met homoseksualiteit door de heersende maatschappelijke normen. Hij merkte op dat er vele vormen van Mexicaanse mannelijkheid bestaan, maar dat bredere transformatie moeilijk blijft te midden van aanhoudende sociale beperkingen en beperkte vrijheid voor zelfexpressie.
Opvattingen over homoseksualiteit in Mexico variëren sterk per klasse en opleiding, aldus Santamaría. Hij voegde eraan toe dat significante homofobie, transfobie en angst voor verschil het dagelijks leven blijven beïnvloeden, zelfs in artistieke en intellectuele kringen.
Lázaro Gabino Rodriguez vertolkt de vaderfiguur, gekozen om zijn warme en gevoelige vertelstijl die aansloot bij de herinneringen van Santamaría. De jonge acteur Jade Reyes brengt een vrijheid en intelligentie die de regisseur zelf graag had gehad op die leeftijd. De cast, waaronder Sofía Espinosa en Teresa Sánchez, nam deel aan een uitwisseling van persoonlijke notitieboeken om de personageontwikkeling te verdiepen.
Santamaría koos voor 16mm vanwege de inherente spanning en het ontbreken van directe playback. De beperkte filmvoorraad dwong tot zorgvuldige voorbereiding en aandacht voor het moment zelf in plaats van voortdurend de opnames te controleren. De resulterende dynamiek gaf de productie leven en anticipatie tot de ontwikkelde rollen weken later arriveerden.
De cast bestaat uit Jade Reyes, Sofía Espinosa, Lázaro Gabino Rodriguez, Eduardo Ayala, Valeria Vanegas, Anuar Vera, Teresa Sánchez, Valentina Cohen, Nara Carreira en Demick Lopes. De productie kwam van Ojo de Vaca met coproducenten Desvia en Snowglobe, plus steun van Field of Vision, Hubert Bals Fund en anderen. Luxbox verzorgt de internationale verkoop. Het project won eerder prijzen op het San Sebastián Co-Production Forum en een pre-buy van Canal+.