Maak plaats voor andere acts. In 2026 staat Rush alleen als de band die de aandacht van het hippe publiek trekt. De eerste shows van de groep sinds de hereniging trokken volle zalen in het Kia Forum in Inglewood voor een reeks van vier avonden die hun blijvende aantrekkingskracht en frisse energie toonden.
Geddy Lee en Alex Lifeson namen het podium in naast drummer Anika Nilles, die al snel luidkeels applaus oogstte van het publiek. De optredens benadrukten een brede fanbasis die generaties overspant, met veel trouwe supporters naast nieuwere luisteraars die werden aangetrokken door recente clips en mond-tot-mondreclame.
De avond duurde bijna drie uur en combineerde razendsnelle passages met ingewikkelde ritmes die het publiek op de been hielden. Terwijl een volledige uitvoering van het album 2112 uit 1976 neigde naar klassiek prog-terrein, leunde het grootste deel van de avond op agressief, energiek spel dat dichter bij speedmetal lag dan bij traditionele progressieve rock.
Gitaar- en baslijnen wisselden razendsnelle solo’s af terwijl Nilles een meedogenloos tempo aanhield achter de kit. Fans juichten bij haar uitgebreide fills, vooral tijdens signature tracks als Tom Sawyer, waardoor elke drumfrase een hoogtepunt werd.
Nilles kreeg de luidste toejuichingen van de avond voor haar krachtige en precieze spel. Waarnemers merkten op dat ze de stijl van wijlen Neil Peart eerde en tegelijk haar eigen kracht aan de arrangementen toevoegde. De positieve reactie markeerde een van de soepelste overgangen naar een nieuwe drummer in de recente rockgeschiedenis.
Anika heeft het geweldig gedaan. Een band kan eindeloos repeteren. Maar als je optreedt, dan begint de band pas echt goed te worden.
Verschillende bekende muzikanten bezochten de shows en deelden waarom de band nog steeds resoneert. Producer en multi-instrumentalist Brian Kehew beschreef Rush als een act met meerdere distincte periodes, en vergeleek hun evolutie met artiesten als David Bowie of Madonna.
Het is een van die bands die al zo lang meedraait dat ze niet meer één ding zijn. Net als Paul McCartney, Elton, Sting, Madonna en The Who hebben ze verschillende periodes, en het is dus niet zomaar een rockband uit de jaren zeventig.
Gitarist Jason Falkner herinnerde zich hoe hij de band als tiener ontdekte via het album Moving Pictures. Hij merkte op dat de technische beheersing van de groep hen onderscheidt, zelfs van andere ambitieuze acts uit hun tijd.
Songwriter Mark Lane, die zijn vierde show op rij bijwoonde, wees op de onafhankelijke geest van de band. Hij herinnerde eraan hoe het album 2112 uit 1976 een gedurfde creatieve keuze was die uiteindelijk hun toekomst op eigen voorwaarden veiligstelde.
Gitarist Lindsey Lemke vertegenwoordigt een golf luisteraars die de muziek later in hun leven ontdekten. Ze begon tijdens de pandemie het catalogus te verkennen en nam al snel grote delen van hun oeuvre in zich op, waarbij ze zowel technische complexiteit als emotionele diepgang in de nummers vond.
De huidige tournee kent elke avond wisselende setlists, inclusief zelden gespeelde tracks zoals A Farewell to Kings, dat sinds 1979 niet meer live was gespeeld. Deze flexibiliteit, gecombineerd met zelfspot in videosegmenten en gastoptredens, heeft de drempel voor nieuwkomers verlaagd.
Tijdens de optredens hielden videotributes en gesproken opmerkingen de bijdragen van Neil Peart centraal. Lee sprak kort over hoe hij Peart zag groeien als tekstschrijver wiens thema’s varieerden van fantasy tot diep persoonlijke onderwerpen.
Het besluit om na Pearts overlijden door te gaan met toeren wordt omarmd door fans die de huidige bezetting zien als een passende voortzetting van het verhaal van de band. De reeks in het Kia Forum toonde aan dat de muziek van Rush nog steeds krachtig resoneert over de decennia heen.