Rosalía onthult de emotionele tol van tournees: 'Ik dissocieer vaak'

De zangeres deelt een persoonlijke reflectie over de slijtage van het nomadische leven na het doorkruisen van Europa en de Verenigde Staten.

Rosalía heeft besloten haar fans een diepe en oprechte reflectie te schenken over de emotionele uitdagingen die gepaard gaan met een carrière vol concerten en constante verplaatsingen. In een uitgebreid bericht dat ze onlangs plaatste, gaat de Catalaanse artieste in op de persoonlijke prijs die ze betaalt voor haar leven op het podium.

De realiteit achter het tourleven

Na maandenlang Europa en de Verenigde Staten te hebben doorkruist en voordat ze verdergaat naar Latijns-Amerika, kwam Rosalía tot een duidelijke conclusie: het nomadische leven is niet voor iedereen weggelegd. Dit besef speelde vooral door haar hoofd na een van haar laatste optredens in New York, waar het hoge tempo van de tour haar deed twijfelen aan de echte impact van die levensstijl.

De zangeres beschrijft de ervaring als veel veeleisender dan vaak van buitenaf wordt gedacht. "Het tourleven is geen grap", stelt ze, en ze voegt eraan toe dat ze begrijpt waarom veel artiesten manieren zoeken om te ontsnappen of zich af te sluiten. Het verbaast haar niet dat de meesten uiteindelijk verschillende methodes gebruiken om de constante druk te verdragen.

Tijdelijk thuis dat steeds weer wordt afgebroken

Een van de aspecten die ze het meest benadrukt in haar verhaal is de routine van het omtoveren van elke hotelkamer tot een persoonlijke ruimte. Ze plaatst spullen, boeken en herinneringen om een tijdelijk toevluchtsoord te creëren, alleen om alles een paar uur later weer in te pakken. "Je huis bouwen en vernietigen. Bouwen en vernietigen", herhaalt ze als symbool van het razende tempo van internationale tournees.

Emoties bij het sluiten van de deur

De momenten van afscheid van die vergankelijke ruimtes brengen intense gevoelens naar boven. "Soms huil je, vaak dissocieer je en op een goede dag zeg je zachtjes 'dag' waardoor je je iets beter voelt terwijl je de deur sluit", schrijft Rosalía.

De angst om nergens wortels te hebben

In het meest intieme deel van haar bericht geeft de artieste een diepe angst toe: "Ik ben bang om nergens wortels te hebben". Toch probeert ze zich te richten op wat essentieel is en herinnert ze zichzelf eraan dat ze alles meedraagt wat echt belangrijk is. "Ik weet dat ik uiteindelijk alles wat ertoe doet in mij meedraag en dat er dingen zijn die ik nooit zal kunnen verliezen, omdat ik een archief ben van alles wat ik heb liefgehad en dat altijd zal blijven".

Met deze tekst toont Rosalía een kwetsbaardere kant, ver weg van de schijnwerpers, en geeft ze stem aan de eenzaamheid, onzekerheid en emotionele uitputting die ook deel uitmaken van het leven van wie een groot deel van het jaar van stad naar stad reist.