Rick Rubin en Jay-Z wisselen verhalen uit over iconische tracks in hbo's jaŸ-z in 8

De achtdelige docuserie legt intieme gesprekken vast tussen de producer en de rapper, maar mist vaak een strakke focus voor de casual kijker.

Rick Rubin gaat tegenover Shawn Carter, beter bekend als Jay-Z, zitten voor een uitgebreid gesprek over de meest opvallende nummers van de rapper in de nieuwe HBO-docuserie JAŸ-Z in 8. De acht zwart-witafleveringen tonen hoe het tweetal track voor track de hoogtepunten doorneemt in een sobere setting.

Een rechttoe-rechtaan-formaat met beperkte visuele variatie

De opzet blijft doorlopend minimaal. Rubin draait een nummer op, vaak zonder voorafgaande aankondiging, waarna de twee luisteren terwijl de songtekst op het scherm verschijnt. Daarna bespreken ze het nummer voordat ze overgaan op de volgende selectie. Cameraman Bradford Young gebruikt een beperkt aantal camerastandpunten in een lege zaal in het Palais Brongniart in Parijs, wat zorgt voor een consistente maar beperkte visuele stijl.

De afleveringen duren tussen de 37 minuten en ruim een uur. Kortere afleveringen houden de aandacht beter vast, terwijl langere soms gerekt aanvoelen zonder grote onthullingen. Na zes muziekgerichte afleveringen verschuift de serie naar een conventioneel interviewgedeelte voordat ze in de finale terugkeert naar de songbesprekingen.

Openhartige momenten afgewisseld met ontwijkende antwoorden

Carter deelt af en toe persoonlijke details, waaronder verhalen uit zijn jeugd in Bed-Stuy, zijn gecompliceerde relatie met zijn vader en vroege ervaringen met hiphop. Anekdotes over figuren als Biggie, Nas en Big Daddy Kane komen in de afleveringen aan bod. In andere segmenten blijft hij terughoudend, vooral bij het bespreken van de achtergrond van het nummer “4:44”.

Rubin, die ook als medewerker en vriend optreedt, laat Carter het gesprek sturen. Deze aanpak levert ontspannen uitwisselingen op, maar laat sommige gevoelige onderwerpen, zoals specifieke teksten die kritiek opriepen, zonder diepgaande analyse.

Vergelijking met eerder rubin-project toont sterke en zwakke punten

De serie lijkt op het eerdere format van McCartney 3, 2, 1, maar mist dezelfde thematische structuur per aflevering. De nummers worden niet in een vaste chronologische volgorde behandeld en verbanden tussen tracks komen slechts sporadisch aan bod. Het resultaat leent zich beter voor wekelijks kijken dan voor een binge-sessie in één keer.

Voor trouwe volgers van Carters werk bieden de gesprekken waardevolle inzichten. Kijkers die een strak opgebouwde overzichtsdocuserie zoeken, kunnen de herhalingen en soms oppervlakkige analyses frustrerend vinden. Het project eindigt op een persoonlijke noot met warme woorden tussen de twee mannen na hun laatste gesprek.

Tags bij dit artikel