Gepubliceerd op 08-06-2026 , 13:05

Regisseur Andrew Stanton onthult gelatineuze mensen in vroege WALL-E-concepten

Vroege scriptideeën toonden blob-achtige overlevenden die hun menselijkheid niet kenden, voordat Peter Gabriel een baby-achtige evolutie-twist voorstelde

Pixar-regisseur Andrew Stanton creëerde in de animatiehit WALL-E uit 2008 een hoopvol verhaal over een eenzame opruimrobot op een met afval bedekte aarde. Het verhaal volgt de machine die zich aansluit bij een gestroomlijnde bezoekersrobot genaamd EVE en reist naar een luxueuze ruimtekolonie waar overlevende mensen in comfort leven.

Stanton baseerde zich op echte NASA-studies naar langdurig reizen in gewichtloosheid bij het vormgeven van het uiterlijk van die toekomstige mensen. Onderzoeker John Hicks besprak de risico’s van botverlies tijdens missies van meerdere jaren, zoals een retourvlucht naar Mars.

Stanton pitchte levende Jell-O-blobs in vroege WALL-E-versies

In een verworpen versie ging de regisseur nog verder met het concept. Langdurig verblijf in de ruimte zou mensen veranderen in grote, wiebelende massa’s gelatine zonder enige botstructuur. Stanton herinnerde zich de precieze pitch van het wetenschappelijke team.

If we don't get this right, they're just going to be a big blob.

— NASA-onderzoekers, zoals herinnerd door Andrew Stanton, Interview met Newsarama in 2008

Stanton omarmde het beeld en voegde een Planet of the Apes-achtige onthulling toe. De blob-mensen zouden hun menselijke oorsprong pas aan het einde van het verhaal ontdekken. Hij beschreef de aanpak later als te vreemd voor de definitieve versie.

To be honest, in a very early version, I actually went so weird; I made them like big blobs of Jell-o [...], because I thought Jell-o was funny and they would just sort of wiggle and stuff. There was sort of a 'Planet of the Apes' conceit where they didn't even know they were humans anymore, and they found that out. But it was so bizarre I had to pull back.

— Andrew Stanton, interview met Newsarama in 2008

Peter Gabriel introduceerde neotenie-concept dat het definitieve ontwerp vormgaf

Muzikant Peter Gabriel hielp Stanton een werkbaarder richting te vinden. Hij bracht het biologische idee van neotenie in, waarbij eigenschappen tot in de volwassenheid behouden blijven omdat ze niet langer nodig zijn voor overleving.

Het resultaat verving de gelatineuze massa’s door oversized baby’s die alle noodzaak om te lopen of te werken waren kwijtgeraakt. Stanton zag de verandering als een duidelijke metafoor die de mensheid aanspoorde om volwassen te worden en terug te keren naar de aarde.

De definitieve film behoudt zijn optimistische toon terwijl het laat zien hoe technologie een hele soort kan infantiliseren. WALL-E helpt uiteindelijk zowel de planeet als de mensen die haar verlieten te herstellen.