- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De filmmaker keert terug naar zijn wortels in de Etla-vallei om de twaalf uur durende dansen te documenteren die de doden eren en het leven vieren tijdens belangrijke Mexicaanse festivals.

Ramón Llaven keert terug naar zijn geboortestreek Oaxaca met de documentaire “Dance of the Souls”, die een rondzwervende geest volgt die de plaatsen en mensen bezoekt die het ooit kende tijdens de viering van Allerzielen in de Etla-vallei.

Muerteadas-traditie staat centraal

De film belicht de muerteadas, een typisch Oaxacaans gebruik waarbij deelnemers meer dan twaalf uur dansen op de klanken van brassbands en daarbij uitbundige kostuums dragen versierd met bellen en spiegels. Llaven vermengt dit gemeenschappelijke ritueel met persoonlijke herinneringen aan een spirituele genezeres genaamd Doña Julia uit zijn jeugd.

De documentaire is geproduceerd door Fata Morgana en Eudiamonía Films in samenwerking met Estudios Churubusco Azteca en Lost Time Media en draait op Mexico’s Morelia Film Festival, DocsMX in Mexico-Stad en het Ji.hlava Documentary Film Festival.

Een geestelijk perspectief op het gemeenschapsleven

Llaven gebruikt de terugkerende ziel als verteltechniek om een reflectieve vraag te stellen: als iemand zou kunnen terugkeren, welke plaatsen zou die dan bezoeken? Deze benadering komt voort uit zijn bijna vijftien jaar durende afwezigheid uit de regio, waardoor hij met een frisse blik naar zijn gemeenschap keek.

Mijn bedoeling was een documentaire te maken over de muerteadas — een Oaxacaanse traditie waarbij we meer dan twaalf uur dansen, begeleid door een brassband en gekleed in kostuums versierd met bellen en spiegels.

Persoonlijk verlies en vertragingen door de pandemie bepalen de productie

Het project confronteert ook de sterfgevallen van enkele jonge mannen uit het dorp, onder wie Llaven’s vriend Ricardo. Het filmen ondervond grote hinder van de pandemie: veiligheidsmaatregelen en zorgen in de gemeenschap verschoven de belangrijkste vieringssequenties naar 2023 en 2024, nadat openbare bijeenkomsten weer mogelijk waren.

De kostuums kunnen tot twintig kilogram wegen en sommige dansen duren achttien uur. Llaven wilde de fysieke uitputting overbrengen die dansers in een staat van extase brengt, zodat kijkers zich onder de deelnemers wanen.

De dood verwelkomen met vreugde en vernieuwing

Hoewel de precieze oorsprong van de muerteada onduidelijk blijft en mogelijk verband houdt met de Cañada- of Mixteca-regio’s, is de traditie in delen van de Etla-vallei belangrijker dan Nieuwjaar of patroonheiligenfeesten. Ze markeert het einde van een cyclus en het begin van een nieuwe, waarbij het voortbestaan van het leven wordt gevierd.

Anders dan andere tradities waarbij de geesten van de overledenen worden verwelkomd, dient de muerteada ook als een weerspiegeling van het leven zelf. … Ze staat voor het einde van een cyclus en het begin van een nieuwe.