Rambo-personage van Sylvester Stallone verdiende beter dan de hatelijke aftocht in Last Blood

De wraakthriller uit 2019 maakt van een genuanceerde Vietnam-veteraan een karikaturale killer te midden van stereotiepe clichés en matige uitvoering.

Sylvester Stallone heeft de Rocky-films al lang gebruikt als vehikel voor persoonlijke reflectie, maar de Rambo-serie kreeg nooit dezelfde intieme behandeling ondanks het potentieel. De originele film uit 1982 schetste een gelaagd portret van een getraumatiseerde Vietnam-veteraan die door vooroordelen en autoriteiten tot geweld werd gedreven. Latere delen lieten die nuance varen ten gunste van steeds spectaculairder geweld.

Van complexe soldaat tot karikaturale wraakengel

Het eerste Rambo-verhaal verbeeldde de isolatie en posttraumatische stress van de veteraan met echte emotionele diepgang. Stallone toonde verdriet en tegenzin, ook toen het personage zich verdedigde tegen de lokale politie. Latere films haalden die menselijkheid weg en veranderden de Green Beret in een onoverwinnelijke actieheld die vijanden uitschakelde met geïmproviseerde vallen en bovenmenselijk uithoudingsvermogen.

Rambo Last Blood levert een goedkoop en wreed wraakverhaal

Elf jaar na het vorige deel verscheen Rambo: Last Blood in 2019 als een lowbudget-wraakfilm. Met een begroting van naar verluidt 50 miljoen dollar volgt de film de verouderde krijger die een Mexicaans kartel achtervolgt dat zijn adoptiedochter, gespeeld door Yvette Monreal, heeft mishandeld. Regisseur Adrian Grünberg zet enkele competente actiescènes neer, maar de productie oogt armoedig en de belichting en digitale bloedeffecten ondermijnen de impact.

Het verhaal leunt zwaar op grove stereotypen van Mexico als wetteloze kartelzone. Critici wezen op parallellen met eerdere exploitatieve wraakfilms die vergelijkbare xenofobe beelden gebruikten. Op een moment dat het immigratiebeleid werd aangescherpt, kwam de toon van de film bij veel kijkers over als extra zuur en opruiend.

Auteur David Morrell uit sterke teleurstelling

De oorspronkelijke bedenker van het personage toonde zich na het zien van de film zeer ontevreden. De nadruk op grafisch geweld zonder emotionele kern liet hem zich eerder vernederd dan vermaakt voelen.

Ik voelde me gedegradeerd en ontdaan van mijn menselijkheid toen ik de bioscoop verliet. In plaats van zielvol te zijn, mist deze nieuwe film een ziel. Ik voelde me minder een mens door het te hebben gezien, en dat is vandaag de dag een ongelukkig signaal.

— David Morrell, Interview met Newsweek

Uiteindelijk staat de film uit 2019 te boek als een misstap die de oorspronkelijke, realistische verkenning van trauma en vervreemding geen recht deed. Fans en critici vinden dat de iconische soldaat een meer doordachte afsluiting van zijn filmcarrière had verdiend.

Tags bij dit artikel