- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Derde film put uit echte gebeurtenissen rond inheemse ontheemding in Thailand, maar worstelt met ongelijkmatig tempo en ondoorzichtige vertelling.

Thaise filmmaker Phuttiphong Aroonpheng keert terug naar het Filmfestival van Venetië met zijn derde speelfilm, “The Burning Giants”, een visueel opvallend maar narratief ongrijpbaar dystopisch mysterie dat thema's van ontheemding en staatsmacht verkent.

Visuele stijl zet een dreigende toon

Cinematograaf Emo Weemhoff legt mistige bossen en spookachtige paarse luchten vast in een hallucinerende stijl die een gevoel van onbehagen oproept. De film volgt fragmenten van een verhaal rond de gedwongen verwijdering van een inheemse gemeenschap uit haar voorouderlijke gronden, met een bewust desoriënterende aanpak die de chaos van ontheemding weerspiegelt.

Echte inspiratie vormt het verhaal

Het project put uit de moord in 2014 op de Karen-activist Porlajee “Billy” Rakchongcharoen, een vooraanstaand pleitbezorger voor bergbewonende inheemse groepen in westelijk Thailand. Autoriteiten verdreven zijn gemeenschap met harde methoden, waaronder brandstichting, hoewel ambtenaren betrokkenheid ontkenden. Deze achtergrond voedt de weergave in de film van een giftige mist die de huid verbrandt en een reeks gewelddadige confrontaties tussen politie en bewoners.

Verhaal wisselt tussen meerdere perspectieven

Het verhaal opent met een vastgehouden inheemse man genaamd Yak te midden van tekenen van een zich verspreidende ziekte. Het schakelt snel over naar een prille romance tussen een politieagent en een ontheemde vrouw genaamd Aepoh, en volgt daarna een personage genaamd Aeva terwijl zij het stadsleven navigeert na het verlies van haar huis. Latere sequenties wagen zich in mythische sferen met oude goden en een weggelopen ogre, waarbij bovennatuurlijke elementen worden vermengd met het voortdurende thema van culturele uitwissing.

Gemengde resultaten voor ambitieuze aanpak

Hoewel de elliptische stijl past bij het onderwerp van ontwrichting, voelt het tempo vaak vlak, waardoor de impact van de vele abrupte wendingen afneemt. Kijkers die niet bekend zijn met de onderliggende gebeurtenissen kunnen de verbanden moeilijker volgen. Vergeleken met Aroonphengs eerdere werk “Manta Ray”, dat in 2018 de Orizzonti-sectie won, oogt deze nieuwste film minder overtuigend ondanks de visuele ambitie en de weigering om zich aan een rechttoe-rechtaan vertelling over te geven.