Kapotte bushokjes, brandende vuilnisbakken en auto’s, vernielde etalages en geplunderde winkels kenmerkten de dag na de tweede Champions-titel op rij van PSG. De autoriteiten meldden 890 arrestaties, 178 gewonde agenten — van wie één in kritieke toestand — en drie doden. Het aantal arrestaties lag 45 procent hoger dan in 2025, wat wijst op toenemende straatonrust in de Franse hoofdstad.
De grote winkels aan de iconische boulevard plaatsten al voor de wedstrijd tralies voor de ramen. Niemand twijfelde aan wat er zou gebeuren, ongeacht de uitslag. Winst of verlies deed er niet toe: voetbal veroorzaakte de onlusten niet, maar bood er een rechtvaardiging voor.
De architectonische schoonheid van París verbergt voor toeristen een complexere realiteit die het hele land raakt. De plunderingen bleven niet beperkt tot de hoofdstad en troffen minstens vijftien steden. Frankrijk kampt met een diepe sociale breuk die geen enkele sportieve triomf kan helen.
Sinds 1962, na het conflict in Algerije, blijft een raciale en culturele confrontatie bestaan. Het elftal van Zidane in 1998 gold als symbool van het succesvolle multiculturele Frankrijk. Twaalf jaar later weerspiegelde het team van Jacquet in Zuid-Afrika de werkelijke verdeeldheid beter: wie scoort wordt omarmd, wie werk zoekt wordt genegeerd.
De meeste relschoppers komen uit de buitenwijken, echte getto’s waar ongenoegen en talent samenkomen. Daar kwamen ook spelers als Mbappé, Benzema in Lyon en Zidane in Marseille vandaan. Derdegeneratie-Fransen die zich niet erkend voelen door een staat die hen nooit heeft geïntegreerd.
De sport veroorzaakt het geweld niet, maar schept wel de juiste sfeer. Alleen de openbareordeproblemen rond vieringen aanpakken zonder de onderliggende sociale spanningen aan te pakken, verschuift de incidenten slechts naar een ander decor. Politici, onder wie Macron, tonen opnieuw hun onvermogen om het probleem bij de wortel aan te pakken.
PSG won de Champions League. París betaalde de prijs. Voetbal, aangetrokken door zijn populariteit, krijgt opnieuw de schuld die het niet verdient.