Jarenlang exploiteerde Omni Air International stilletjes veel van de meest complexe en controversiële deportatievluchten voor de Amerikaanse immigratie- en douanedienst ICE. De maatschappij vervoerde mensen naar verre landen zoals Laos, dat dergelijke terugkeer lange tijd weigerde, en naar derde landen zonder banden met de passagiers. Toen stopten de vluchten plotseling.
Chanthila Souvannarath (45) behoorde tot de eerste passagiers die onder een nieuwe overeenkomst tussen het Zuidoost-Aziatische land en de Trump-regering naar Laos werden gestuurd. Geboren in een Thais vluchtelingenkamp bij Laotiaanse ouders die na 1975 vluchtten, woonde hij sinds zijn kindertijd in de Verenigde Staten. Nadat hij zijn permanente verblijfsrecht verloor na een strafrechtelijke veroordeling, werd hij in juni 2025 vastgehouden en geplaatst op een Omni Air-charter die via Roemenië, India, Sri Lanka en Cambodja naar de Laotiaanse hoofdstad vloog.
Souvannarath bleef de hele reis geketend. Een rechter in Louisiana had een tijdelijk verbod op zijn verwijdering uitgevaardigd, maar de vlucht ging door. Eenmaal in Vientiane werd hij verwerkt en vrijgelaten in een land waar hij geen staatsburgerschap heeft en legaal niet kan vertrekken. “Stel je voor dat je van je kinderen wordt weggerukt en er niets aan kunt doen,” zei hij later.
Het plotselinge einde van Omni Air’s deportatiewerk kwam voort uit een bewuste beslissing van James Wyper, senior managing director bij Stonepeak. Het investeringsbedrijf had ATSG, het moederbedrijf van Omni, in april 2025 voor 3,1 miljard dollar overgenomen. Wyper, die verantwoordelijk was voor Amerikaanse private-equity- en transportinvesteringen, gaf de luchtvaartmaatschappij opdracht om na april geen nieuwe ICE-contracten meer na te streven.
Wypers standpunt werd in juni openbaar tijdens een hoorzitting van de gemeenteraad van Chicago over een aparte parkeermeterdeal. Hij noemde de ICE-activiteiten onder de huidige regering “afschuwelijk” en zei dat de deportatievluchten “niet het bedrijf waren dat we kochten”. In juli daalde het aantal vluchten sterk; de laatste Omni Air-verwijderingscharter vloog op 30 juli.
Opgericht in 1993 door luchtvaartveteraan Stan Burnstein en zijn schoonzoon Robert Coretz, groeide Omni Air uit van omgebouwde DC-10-toestellen tot een maatschappij die zowel commerciële charters als overheidscontracten uitvoerde. Het vervoerde troepen voor het ministerie van Defensie, sportteams waaronder de New England Patriots, en steeds vaker ICE-gedetineerden op langeafstandsroutes die andere luchtvaartmaatschappijen weigerden.
Onder de tweede Trump-regering voerde de maatschappij in 2025 150 speciale risicovolle chartervluchten uit, tegen 37 het jaar ervoor. Ongeveer een vijfde van de bevestigde deportatievluchten via derde landen tussen januari 2025 en september 2026 werd door Omni uitgevoerd, volgens gegevens van Human Rights First.
Eind september 2026 rondde Stonepeak de verkoop van Omni Air af aan OAI Holdings, een nieuw opgerichte vennootschap in Nevada waarvan de vermelde bestuurders medeoprichter Robert Coretz omvatten. De transactie volgde op maanden van afnemend deportatiewerk en minder vluchten voor Defensie. Andere maatschappijen, waaronder Eastern Air Express, namen snel een deel van de routes over die eerder door Omni werden gevlogen.
Zodra we een verwijderingsbevel krijgen, is ons doel om ze zo snel mogelijk te verwijderen, ongeacht wie ze zijn. Haal ze er snel uit.
Voorvechters en voormalige Omni-medewerkers verschillen van mening over hoeveel invloed luchtvaartpersoneel nog uitoefent zodra passagiers aan boord zijn. Voormalig piloot Gregory Cook beschreef vluchten die varieerden van routineuze gezinsherenigingen tot gespannen operaties met onrustige passagiers. Onderzoeksdirecteur Savi Arvey van Human Rights First stelt dat onderaannemers zich bewust blijven van langdurig ketenen en plaatsingen in derde landen en daarom medeverantwoordelijk zijn voor de omstandigheden.