Netflix' Ripley herinterpreteert Patricia Highsmiths iconische antiheld via Andrew Scotts gelaagde vertolking

De achtdelige zwart-witminiserie breidt het klassieke verhaal uit met een sombere sfeer, oudere personages en minutieuze spanning.

Patricia Highsmith introduceerde Tom Ripley in haar roman The Talented Mr. Ripley uit 1955 en creëerde daarmee een van de meest blijvende en verontrustende antihelden uit de literatuur. Het personage heeft in de loop der decennia meerdere bewerkingen geïnspireerd, met name de film uit 1999 die Oscarnominaties kreeg en Matt Damon in de hoofdrol had. Netflix levert nu een frisse miniserie van acht afleveringen getiteld Ripley, geschreven en geregisseerd door Steve Zaillian, met Andrew Scott in de rol van de raadselachtige oplichter in een streng zwart-witformat dat de toon verschuift naar klassieke noir.

Een donkerder kijk op ontsnapping en onvervulde ambities

In deze versie zijn de hoofdfiguren bijna twee decennia ouder dan in eerdere versies. Herbert Greenleaf, gespeeld door Kenneth Lonergan, huurt Ripley in om zijn zoon Dickie op te sporen in Italië, waar de jongere man een ogenschijnlijk zorgeloos bestaan leidt naast zijn vriendin Marge Sherwood, vertolkt door Dakota Fanning. De serie gebruikt deze vervaagde dromen en vastgelopen levens om de aantrekkingskracht van ontsnapping te bekritiseren en toont dat Dickies afwijzing van familiale plichten zijn eigen diepe onvrede maskeert.

Johnny Flynn’s interpretatie van Dickie onderscheidt zich van eerdere vertolkingen door het gebrek aan echt talent te benadrukken onder de pretentieuze gesprekken met zijn vriend Freddie, gespeeld door Eliot Sumner. Deze karakterisering voegt lagen toe aan Ripley’s fascinatie en suggereert dat de protagonist een kans ziet om het leven overtuigender te bewonen dan de huidige eigenaar.

Atmosferische noir gebouwd op subtiel geluid en doordachte planning

De miniserie plaatst kijkers in een ongemakkelijke positie, aangetrokken tot personages die zowel fascinerend als afstotend zijn. Scotts Ripley wekt minder directe sympathie dan eerdere versies en benadrukt juist de leegte achter rijkdom en sociale rituelen. Het subtiele geluidsontwerp versterkt geleidelijk achtergrondgeluiden en dompelt het publiek onder in het verhoogde bewustzijn van de protagonist terwijl de spanning opbouwt naar cruciale gebeurtenissen.

Een opvallende sequentie in de aflevering rond de centrale misdaad beschrijft minutieus Ripley’s methodische aanpak om zijn sporen uit te wissen. In plaats van impulsief geweld toont de serie berekende stappen die vragen oproepen over hoe het personage deze vaardigheden heeft verworven en waarom hij verstrikt blijft in de wereld van een ander.

Cinematografisch vertellen dat de kracht van televisie benut

Veteraan scenarioschrijver Zaillian creëert een visueel precieze reconstructie van New York en Italië in de jaren zestig, ondersteund door het kenmerkende werk van cameraman Robert Elswit. Het uitgebreide formaat laat ruimte voor contemplatieve flashbacks die diepere existentiële thema’s verkennen zonder dat het aanvoelt als opvulling. Het resultaat voelt authentiek cinematografisch en benut de langere speeltijd om het bronmateriaal te verrijken.

Inspecteur Pietro Ravini, gespeeld door Maurizio Lombardi, ontpopt zich tot een scherpzinnige tegenstander die Ripley’s misleidingen doorziet. Deze dynamiek zorgt voor aanhoudende spanning door het hele seizoen. De serie levert een afgerond verhaal dat zowel nieuwkomers als trouwe fans van Highsmiths werk beloont met een mix van intrige en morele complexiteit.

Tags bij dit artikel