Engeland versloeg Spanje in het Estadio Metropolitano met een ijzeren greep op de wedstrijd die pas na de rode kaart van Anderson werd verbroken. De ploeg van Thomas Tuchel domineerde vanaf het begin en profiteerde van Spaanse fouten voordat de wereldkampioen een onvoldoende comeback probeerde.
De wedstrijd begon met een duidelijke waarschuwing. In de eerste minuut moest Unai Simón ingrijpen om een goal van Jude Bellingham te voorkomen en Pubill liep een blessure op na een trap van Quansah. Engeland zette hoog druk en zorgde voor paniek in de Spaanse verdediging, die nauwelijks kon opbouwen.
Spanje speelde lange tijd met de rug naar de goal van James Trafford. De bal ging steeds weer rond bij Unai Simón, die als improviserend organisator fungeerde. De middenvelders, onder wie Zubimendi, Fabián, Merino en Baena, hadden nauwelijks aanwezigheid in het centrum van het veld.
In de slotfase van de eerste helft beging Cubarsí een ongebruikelijke penalty op Harry Kane. De Engelse aanvaller, recent winnaar van de Gouden Bal, benutte de strafschop zonder problemen. De 0-1 weerspiegelde het totale overwicht van de bezoekers tot dat moment.
Luis de la Fuente reageerde in de rust met drie gelijktijdige wissels: Huijsen, Pedri en Fermín kwamen erin om de Engelse overmacht te stoppen. Toch bleven de mannen van Tuchel de baas. Konsa kopte een corner binnen en White maakte er 0-3 van.
De wedstrijd sloeg om toen Anderson een overtreding beging op Lamine Yamal die leidde tot een penalty. De scheidsrechter stuurde de Engelse speler van het veld en Spanje maakte gebruik van de numerieke meerderheid. Oyarzabal maakte de achterstand kleiner en Nico Williams scoorde het tweede Spaanse doelpunt. Trafford voorkwam erger met cruciale reddingen op Fermín en Laporte.
Het Metropolitano leefde op in de slotminuten, maar de reactie kwam te laat. Engeland pakte de drie punten na een wedstrijd waarin het de meeste tijd superieur was.