Nathan Grubbs maakte van persoonlijk risico een cinematografische beloning met zijn regiedebuut, de hedendaagse southern noir western Cowboy. De film, geproduceerd door Rubicon Entertainment, ging in première op het Londense Raindance Film Festival na een productie die stukje bij beetje over meer dan een jaar heen werd gedraaid.
Grubbs was zowel regisseur als hoofdrolspeler, terwijl Joshua Ryan Dietz, Jeff Hoffman en Chris Sivertson het scenario schreven. In plaats van volledige financiering vooraf te regelen, werd het project hoofdstuk voor hoofdstuk opgenomen, zodat de vaart erin bleef toen er steeds meer beeldmateriaal beschikbaar kwam. Het verhaal volgt de veteraan Juno, die in New Orleans de misdaad in duikt, na een mislukte overval in de gevangenis belandt en later onder een valse naam een baan aanneemt op de ranch die hij ooit wilde beroven, waar hij Alexandra Essoe’s personage Eve ontmoet, die tijdens de roof blind werd.
De grootste uitdaging bij het bij elkaar krijgen van de financiering was eerlijk gezegd ikzelf. Ik moest dit personage worden, de cowboylaarzen aantrekken en op mezelf durven te vertrouwen – op vele manieren, alles op het spel zetten.
Vroege versies plaatsten het verhaal in Californië, met scènes in downtown Los Angeles en een achtervolging door het L.A. River-bekken. Toen de productie naar Louisiana verhuisde, kwamen er spoorrails in plaats van de rivier en vervingen levende eiken met Spaanse mos het oorspronkelijke landschap. Grubbs, geboren in Louisiana, merkte dat de verandering de film een eigen zuidelijke sfeer gaf en het project intiemer maakte.
Omwonenden stelden locaties tegen weinig of geen kosten beschikbaar en werkende rodeocowboys hielpen bij het opzetten van authentieke scènes. Grubbs bouwde zelfs samen met een vriend een paardenkraal. De steun uit de gemeenschap bleek onmisbaar tijdens de langdurige, niet-lineaire opnames waarbij acteurs moesten terugkomen voor aanvullende opnames en zorgvuldige continuïteit vereist was.
Grubbs liet zich inspireren door filmmakers als Sam Peckinpah, de Coen brothers en Jacques Audiard, maar wilde hun tradities eren zonder ze direct na te bootsen. Het resultaat is een verhaal geworteld in morele ambiguïteit en sfeer, maar stevig verankerd in de zuidelijke ervaring. Pandemieverstoringen en jarenlange vertragingen duwden Grubbs uiteindelijk in de regisseursstoel om de visie van het project te beschermen.
Na verloop van tijd werd ik degene die het meest verantwoordelijk was voor het beschermen van de visie van de film en het helemaal tot het einde door te voeren. Als er aanvullende opnames of onafgemaakte stukken waren, wist ik dat ik zou blijven opdagen.
De Britse première op Raindance bevestigde de onafhankelijke aanpak. Grubbs heeft nu drie extra films in ontwikkeling, waaronder een sciencefiction-psychologische thriller. Hij overweegt op sommige projecten zowel te acteren als te regisseren, terwijl hij op andere verder achter de camera stapt, gedreven door de wens om emotionele, cinematografische verhalen te vertellen die uit persoonlijke ervaring voortkomen.