Naomi Watts schittert in sterke karakterstudie in The Housewife

Het debuut van Ben Shirinian onderzoekt een waargebeurde nazi-jachtzaak door de ogen van een immigrantenvrouw met een verborgen verleden in New York in de jaren zestig.

Kijkers zullen het centrale geheim van de immigrantenvrouw Hermine Ryan waarschijnlijk al ontdekken voordat de autoriteiten in de film dat doen. Die vroege onthulling komt deels door de zware regie en het schrijven, maar benadrukt wel de diepgang en toewijding van Naomi Watts in de hoofdrol, een prestatie die het omringende verhaal vaak overstijgt.

The Housewife is gebaseerd op een waargebeurde nazi-jachtzaak in New York halverwege de jaren zestig. Regisseur Ben Shirinian maakt zijn speelfilmdebuut met een verhaal dat het best werkt als een karakterportret van een vrouw die zichzelf bijna net zo misleidt als de mensen om haar heen. De procedurele elementen eromheen voelen minder uitgewerkt, waardoor de bijrollen van Tye Sheridan als journalist en Michael Imperioli als immigratieambtenaar beperkt impact hebben tegenover de genuanceerdere hoofdpersoon van Watts.

Ambitieus debuut pakt complex materiaal aan

Het project vormt ambitieus terrein voor een beginnend filmmaker. Shirinian, oorspronkelijk uit Montreal, draaide het in Queens gesitueerde verhaal met verzorgde periode-details. Hij neigt ertoe om voor de hand liggende aanwijzingen uit het script van debuutscenarist Alyssa Hill te versterken. Toch heeft de film sterke productie waarden en een opvallende cast met Luke Evans en Lena Olin in kleinere rollen. Het richt zich op een ouder publiek en kan rekenen op solide arthouse-belangstelling buiten de grote prijzen.

Watts brengt gelaagde intensiteit in de misleidende huisvrouw

Vanaf de openingsbeelden toont Hermine een nerveuze ondertoon onder haar constante glimlach. Na haar verhuizing naar de Verenigde Staten met haar man Russell, die ze ontmoette in het naoorlogse Oostenrijk, heeft ze bijna tien jaar in New York doorgebracht maar blijft ze een buitenstaander, gekenmerkt door haar duidelijke accent. Haar aanstaande naturalisatie-interview zorgt voor druk, hoewel leden van de lokale kerk haar gemakkelijk accepteren en haar bakwerk populair is. Wanneer het interview plaatsvindt, maakt ze indruk op ambtenaar Anthony DeVito met haar verhaal over de Amerikaanse droom.

Verslaggever Joseph Lelyveld van The New York Times komt later op zoek naar haar man. Ze reageert met minder schok dan verwacht. Het verhaal is gebaseerd op een tip van de bekende nazi-jager Simon Wiesenthal, hoewel die figuur beperkt aandacht krijgt op het scherm. Shirinian en Hill gebruiken bewuste vertragingen en misleiding om naar een onthulling toe te werken, maar die aanpak blijkt onnodig. Het publiek kan de waarheid vroeg voorzien, zeker gezien hoe duidelijk de vertolking van Watts het verhaal stuurt.

Bijrollen en tempoproblemen beperken de impact

De journalist van Sheridan fungeert vooral als een middel om informatie te leveren en wordt gehinderd door dialogen die soms het voor de hand liggende benadrukken. Een gesuggereerde aantrekkingskracht tussen zijn personage en dat van Watts krijgt weinig vervolg. De film vermijdt een diepere verkenning van morele ambiguïteit en verschuift in het laatste deel naar een vlotte rechtszaalscène die te kort lijkt. Olin levert twee memorabele scènes als een holocaustoverlevende die harde realiteiten onder ogen ziet. De totale lengte blijft beperkt tot 102 minuten, maar de latere acts haasten waar meer ruimte het verhaal had kunnen versterken.

Watts blijft het opvallendste element. Haar afgemeten veranderingen in houding geven de film zijn kernbelang en herinneren het publiek aan haar vermogen om veeleisende rollen aan te kunnen die passen bij haar veelzijdige aanwezigheid.

Tags bij dit artikel