Deense filmmaker May el-Toukhy heeft aandacht gevraagd voor het aanhoudende tekort aan vrouwelijke regisseurs in grote festivalprogrammeringen. Haar psychologische thriller Woman Unknown ging zondag in competitie in première op het Venice Film Festival en is een van slechts twee films onder regie van een vrouw.
Op de persconferentie van haar film beschreef el-Toukhy de ongelijkheid als een langdurig probleem dat geworteld is in de hele filmproductie. Ze merkte op dat vrouwen vanaf de filmschool obstakels tegenkomen, waaronder het verkrijgen van financiering voor eerste en tweede films, het aantrekken van cast en het omgaan met media die vrouwelijke regisseurs zelden als creatieve genieën neerzetten.
De regisseur, die zichzelf vaak als enige vrouw in professionele settings heeft bevonden, zei dat het probleem ouder is dan de selecties van dit jaar. Ze benadrukte dat de onevenwicht ouder is dan de cinema zelf en elke fase van een carrière treft.
Het toont ons dat er nog veel werk te doen is. Ik denk dat het een heel structureel probleem is waar ik zelf veel ervaring mee heb. Ik ben in veel, veel settings de enige vrouw geweest.
Het verhaal speelt zich af in een Deense stad in de zomer van 1945, kort na het einde van de Duitse bezetting. Het volgt kindermeisje en huishoudster Marie die zich voorbereidt op een huwelijk met haar rijke oudere werkgever. Haar oorlogsrelatie met een Duitse soldaat brengt haar in gevaar wanneer vrouwen die van collaboratie worden beschuldigd publiekelijk worden vernederd. De vertelling onderzoekt thema's van verborgen verleden en de historische uitwissing van vrouwen.
Dit is el-Toukhy's derde speelfilm na Long Story Short en Queen of Hearts. De film is geproduceerd door Mikael Rieks voor Nordisk Film Production A/S met internationale verkoop via TrustNordisk. Er zijn ook coproducenten uit Zweden en Film i Väst bij betrokken.
In gesprek met The Hollywood Reporter uitte el-Toukhy tevredenheid over het afronden van de intense productie. Ze beschreef hoe ze meer dan een jaar lang zestien uur per dag werkte, haar spaargeld opmaakte en al haar middelen in het project stopte.
Ik heb meer dan een jaar lang zestien uur per dag gewerkt. Ik heb al mijn spaargeld uitgegeven. Ik heb alles van mezelf gebruikt om deze film te maken en alle middelen, alle spierkracht die ik heb. Ik kan echt niet meer doen, dus daarom voel ik me oké. En ik denk dat ik al gewonnen heb door geselecteerd te worden voor het festival en in de competitie te zitten.