De Galicische schrijver Manel Loureiro keert terug met een ambitieus voorstel dat actie, geopolitieke intrige en een diep innerlijk conflict combineert. In 'Antes de que todo cambie', uitgegeven door Planeta, schetst hij een aanslag op de belangrijkste EU-leiders die op het eiland La Toja bijeenkomen, een decor dat het startpunt vormt voor een race tegen de klok vol spanning.
Loureiro legt uit dat het idee uit twee hoofdbronnen is ontstaan: zijn historische fascinatie voor moordaanslagen, die vaak dramatische keerpunten in de wereld markeren, en de huidige sfeer van opgebouwde spanning. De auteur merkt op dat politiek geweld altijd heeft bestaan, maar dat er tijden zijn waarin het toeneemt en de huidige context geschikt leek voor dit soort verhaal.
Een paar weken geleden probeerden ze de president van de Verenigde Staten te vermoorden, een bewijs dat ik er echt niet zo naast zat.
De emotionele kern van de roman ligt bij Samuel Hoyos, een ex-agent van de CNI die de dood van zijn zoon met zich meedraagt, een gebeurtenis die hij aan zijn eigen verantwoordelijkheid toeschrijft. Vanaf dat dieptepunt staat het personage voor de mogelijkheid zichzelf te verlossen via een extreme daad van wraak, hoewel Loureiro benadrukt dat het echte doel zelfvergeving is, de moeilijkste om te bereiken.
Tegenover Hoyos staat inspecteur Julia Duarte, een personage dat ook met een eigen verleden van schuld worstelt. Loureiro bouwt tussen beiden een spel van contrasten: wat bij de een duisternis is, vertegenwoordigt bij de ander licht, hoewel ze dezelfde zoektocht naar vergeving en verlossing delen binnen een maalstroom van actie en institutioneel wantrouwen.
Om het plan geloofwaardig te maken, bezocht de auteur toeristische locaties in Galicië en raadpleegde hij professionals op het gebied van beveiliging van hoogwaardigheidsbekleders die hebben gewerkt voor het Koninklijk Huis of Moncloa. Het unanieme antwoord was dat geen enkel beveiligingssysteem onfeilbaar is en dat een aanslag van die omvang elk moment zou kunnen plaatsvinden.
Het jaarlijkse Foro de La Toja op het eiland voegt realisme toe aan het plot. De enige toegang via een smalle brug versterkt de narratieve spanning, omdat het een duidelijk logistiek probleem schept: één enkele ingang en één enkele uitgang om de aanslag uit te voeren of te voorkomen.
Loureiro hanteert een visuele en dynamische benadering in zijn schrijven, beïnvloed door de audiovisuele generatie. Hij beschrijft landschappen en locaties als protagonisten die de acties van de personages bepalen. Naast de plot wil hij empathie opwekken zodat de lezer de pijn, de twijfel en de hoop van de hoofdpersonen voelt.
Met vertalingen in meer dan twintig talen en audiovisuele adaptaties in voorbereiding, zoals die van 'Apocalipsis Z', heeft Loureiro ook de Amerikaanse markt veroverd, waar 'Cuando la tormenta pase' tot de bestverkochte boeken behoort. De auteur verdedigt dat emoties universeel zijn en dat verhalen die zich in Galicië afspelen kunnen resoneren bij lezers in Kentucky of Massachusetts.
Momenteel beleeft Loureiro een bijzonder actieve periode met een film die in oktober uitkomt, series in voorbereiding en de recente publicatie van zijn nieuwe roman. De schrijver koestert nog steeds de drang om verhalen te vertellen die hem sinds zijn eerste blog in 2007 drijven en zegt dat hij elke dag van dit literaire avontuur geniet.