Een recente ontmoeting met Ann-Margret tijdens een USO-hulde maakte één ding duidelijk: optredens kunnen soldaten die de brute realiteit van gevechten onder ogen zien, broodnodige verlichting bieden. Die inzichten kwamen weer naar boven tijdens een voorvertoning van Lukas Dhonts nieuwste werk op het Filmfestival van Cannes.

Dhont bouwt een oorlogsverhaal rond dragoptredens en menselijk verlangen

De competitie-inzending Coward speelt zich af in 1914 tijdens de Eerste Wereldoorlog. In plaats van zich te richten op veldslagen, draait het verhaal om jonge soldaten die levendige revues opvoeren om aan de omringende angst te ontsnappen. Geïnspireerd door een oude foto van een soldaat in vrouwenkleding, toont de film hoe troepen lege velden omtoveren tot provisorische nachtclubs met kostuums van parachutes.

Deze shows bevatten cancan-dansen en hartverwarmend zang. De optredens scheppen korte momenten van vreugde en normaliteit voor mannen die nooit echte liefde of de simpele geneugten van het leven hebben gekend.

Twee soldaten vormen een onverwachte band te midden van het conflict

In het hart van het verhaal staan twee jonge mannen: de ingetogen Pierre, gespeeld door Emmanuel Macchia, en de extraverte Francis, vertolkt door Valentin Campagne. Francis leidt de revues met gedurfde energie, inclusief een memorabel moment waarin hij het geven van geboorte nabootst onder gejuich van de andere soldaten. Pierre kijkt stilletjes toe vanuit het publiek, aangetrokken door de vrouwelijke accenten in een verder volledig mannelijke wereld.

Hun connectie ontwikkelt zich langzaam en met weinig dialoog. De relatie voelt zowel teder als verboden, en doet denken aan klassieke schermromances in de mix van verlangen en onmogelijkheid.

De grimmige plichten van de oorlog onderbreken de korte ontsnappingen

Tussen de optredens door dragen de soldaten de lichamen van gevallen kameraden en maken ze klaar voor verwijdering. De film legt deze schokkende wisseling tussen viering en sterfelijkheid vast, een contrast dat in elke tijd van conflict relevant blijft.

Pierre worstelt met zijn gevoelens en het geweld om hem heen. Deze innerlijke strijd bepaalt belangrijke beslissingen en geeft het verhaal zijn ironische titel.

Dhont levert opnieuw sterke prestaties en indrukwekkende beelden

De derde speelfilm van de regisseur bouwt voort op zijn eerdere successen op Cannes, waaronder de Caméra d’Or voor Girl in 2018 en de Grand Prix voor Close in 2022. Hier blijft hij focussen op jongeren die verlangen en identiteit ontdekken terwijl ze dienen onder grotere krachten die ze niet zelf kozen.

Macchia communiceert veel via subtiele blikken en gezichtsuitdrukkingen. Campagne brengt charismatische podiumpresentie en een stillere kwetsbaarheid. Hun chemie draagt de film. Production designer Eve Martin en kostuumontwerper Isabel Van Rentergem creëren een rijke periode-look, terwijl choreograaf Nora Monsecour de levendige scènen verzorgt.

Coward plaatst menselijke behoeften centraal in zijn oorlogsverhaal

Dhont onderzoekt consequent wat mensen definieert onder druk. In dit geval toont het verhaal hoe soldaten streven naar emotionele verbinding en zelfexpressie, ook al eist de oorlog alles van hen. Het resultaat voelt universeel ondanks de specifieke historische setting.