Levan Koguashvili’s zwart-witte tragikomedie Guria gaat op 9 september in wereldpremière in de sectie Venice Spotlight. Het verhaal volgt Zuriko, een 45-jarige weduwnaar en hazelnootboer in de Georgische regio Guria, die op zoek is naar liefde en een goede prijs voor zijn oogst.
Het project brengt zeven landen samen via partners als Kino Iberica uit Georgië, Cineworx uit Zwitserland, Tarantula uit Luxemburg en ArtFest uit Bulgarije. Extra steun kwam van het Turkse ministerie van Cultuur en Toerisme, het Noorse SoRFond Film Fund en het Red Sea Fund uit Saudi-Arabië. Koguashvili legt uit dat het brede financieringsnetwerk een internationaal team opleverde en dat Saoedische producenten op het laatste moment konden instappen na een succesvolle pitch op het Red Sea-industrie-evenement.
Koguashvili schreef het scenario samen met zijn vaste medewerker Boris Frumin, zijn voormalige professor aan NYU. De regisseur zorgt voor authentieke Georgische scènes en personages, terwijl Frumin zich richt op structuur en verhaalcoherentie. Hun samenwerking, die begon bij Koguashvili’s eerste film, loopt door meerdere projecten heen.
Het karakteristieke karakter van de regio Guria en de nawerking van de post-Sovjetperiode boden vruchtbare grond voor het verhaal. Koguashvili putte inspiratie uit het boek “Gurian Diaries” en verbleef maanden in het gebied om materiaal te verzamelen voordat hij het samen met Frumin tot een narratief vormde. Hij waardeert de provincie om haar unieke sfeer in vergelijking met de meer uniforme steden.
Koguashvili’s films combineren vaak comedy en tragedie omdat hij het leven als meerlagig ziet. Humor en ironie maken moeilijke verhalen menselijker zonder hun gewicht te verminderen. Georgisch volkszang met zijn complexe polyfonie speelt een centrale rol; de regisseur koos voor een enkele intieme stem op sleutelmomenten om de emotionele nabijheid te vergroten.
I don’t see even tragic moments as complete tragedy; life is always full of dimensions. By introducing irony and humor, you don’t make a tragic story less tragic. It just gets a different feeling, it becomes more human, and it’s easier to digest.