John Waters viert 80ste verjaardag op Mosswood Meltdown met verse vuiligheid en punkgeest

De regisseur blikt terug op zes decennia grensverleggend werk, dagelijkse grapjes bedenken en waarom hij nog steeds kroegen prefereert boven lederbeurzen

John Waters wordt dit jaar 80, maar het jaarlijkse Mosswood Meltdown vertoont geen tekenen van vertraging. Het punkfestival in Oakland dat hij sinds het begin presenteert, bereikte in juli zijn twaalfde editie en trok duizenden bezoekers naar Mosswood Park voor twee dagen vol muziek, comedy en kenmerkende onbeschaamdheid.

Elke zomer verzamelen fans zich voor optredens op twee podia. Dit jaar stonden Iggy Pop, Bikini Kill, Pavement en de Ramones-tributeband onder leiding van Fred Armisen en Carrie Brownstein op de affiche. Waters introduceert elk optreden met originele, vaak profane oneliners die hij zelf schrijft, zoals Pavement het ‘lul en ballen van de indie rock’ noemen.

Punkwortels vormen Waters’ blijvende aanpak

Waters beschouwt zijn vroege films als inherent punk. Hij maakte films die geweld vierden in het hippietijdperk van vrede en liefde. Hij maakte grapjes over liberale dogma’s voor een liberaal publiek. Die werken kwamen vóór het punklabel, maar deelden wel de rebelse rand.

Hij merkt op dat haarkleuren die vroeger met bleek en inkt werden bereikt, nu gewoon bij de drogist te koop zijn. Waters wijst naar Johnny Knoxville als de echte opvolger en noemt de Jackass-films de dichtstbijzijnde moderne equivalent van Pink Flamingos. Hij prijst het nieuwste deel als nog viezer.

Dagelijks schrijven houdt de shock levend

Om die scherpte te behouden is voortdurende inspanning nodig. Waters schrijft elke ochtend, houdt grapjesbestanden bij en gebruikt blocnotes net als Bob Hope vroeger deed. Hij heeft geen team van schrijvers en heeft elk van zijn films zelf geschreven. Breed lezen voedt het proces, zegt hij, en hij adviseert aspirant-regisseurs om elke film te zien en schrijvers om elke krant te lezen.

Zestig jaar creatieve vrijheid springen in het oog

Gevraagd naar zijn grootste prestatie op 80-jarige leeftijd benadrukt Waters een carrière van zestig jaar waarin hij precies deed wat hij wilde. Hollywood behandelde hem eerlijk, critici die hem niet mochten hielpen zijn reputatie opbouwen en censors bleken betere publiciteitsagenten dan wie ook. Recente eerbewijzen zijn een tentoonstelling in het Academy Museum en de opname van Pink Flamingos in het National Film Registry. Hij is nog steeds ouder dan Iggy Pop en herinnert zich William Burroughs als de laatste persoon die altijd ouder was in de kamer.

Ik ben tachtig jaar oud, ik ben nog steeds ouder dan Iggy. En toen William Burroughs stierf, was dat de laatste persoon die altijd ouder was dan ik in de kamer.

— John Waters, Backstage op Mosswood Meltdown

Jonge makers nemen grotere risico’s

Waters gelooft dat nieuwere kunstenaars seksueel verder gaan dan zijn generatie. Hij grapt dat oudere kijkers instructies nodig hebben om te reageren op de nieuwe content. Microbudget-successen imponeren hem, al waarschuwt hij dat plotselinge studio-deals met enorme budgetten vaak carrières beëindigen wanneer projecten floppen.

Grapjes worden getest op festivalpubliek

Waters beschouwt elke introductie als een live test. Materiaal dat hier aanslaat, duikt vaak op in zijn tourshows of de jaarlijkse kerstproductie. Geen lach krijgen voelt verschrikkelijk, maar hij meldt dat het al lang geleden is dat dat gebeurde.

Projecten gaan door ondanks tegenslagen

Een verfilming van zijn roman Liarmouth viel door budgetproblemen af nadat Aubrey Plaza was aangehaakt. Een kinderkerstanimatie getiteld Fruitcake is ook meerdere keren vastgelopen. Verschillende nieuwe boeken zijn in de maak, waardoor hij drukker is dan ooit.

Punkbars winnen het altijd van lederbeurzen

Waters prefereert punkbars boven evenementen als de Folsom Street Fair. Hij mist de vereiste outfits en vindt leer onaantrekkelijk op jongere mensen. De gay bezoekers die hij het leukst vindt, zijn degenen die zich niet thuis voelen in de mainstream gaycultuur, net zoals hij punkers prefereert die niet netjes passen bij andere punkers. Die buitenstaanders hebben zijn carrière zestig jaar lang gedragen, zegt hij.

Tags bij dit artikel