In markten waar prijzen vaak de conventionele logica tarten, blijft Joe Weisenthal een van de weinige stemmen die de kern van de Efficient Markets Hypothesis verdedigt. De Odd Lots-co-host betoogt dat handelaren er eerst van uit moeten gaan dat de markt gelijk heeft wanneer een prijs afwijkt, in plaats van die meteen als verkeerd geprijsd te bestempelen.
Weisenthal erkent dat hij de strengste versie van de theorie misschien niet omarmt. Toch houdt hij vol dat het consistent spotten van onder- of overgewaardeerde activa buitengewoon moeilijk blijft. Zelfs wanneer analyse wijst op een duidelijke fout, leidt dat inzicht zelden tot betrouwbare winsten. Shorten van een ogenschijnlijk overgewaardeerd activum kan leiden tot verdere winsten voor die positie en mogelijk ondergang voor de scepticus.
Hij geeft toe dat legendarische beleggers zoals Warren Buffett de markt herhaaldelijk lijken te hebben verslagen. Weisenthal suggereert echter dat geluk veel van dat succes kan verklaren, en merkt op dat willekeurige selectie door een grote groep chimpansees onvermijdelijk enkele consistente winnaars zou opleveren.
Weisenthal gebruikt de Chicago school-connectie om over te stappen naar de nieuwste Odd Lots-aflevering met James Robinson van de University of Chicago. Robinson deelde de Nobelprijs voor de Economie 2024 met Daron Acemoglu en Simon Johnson voor hun onderzoek naar instituties.
Het invloedrijke boek Why Nations Fail van het duo benadrukt hoe inclusieve instituties, zoals brede democratische participatie, welvaart bevorderen. Extractieve systemen die door een kleine elite worden gecontroleerd, neigen groei te belemmeren. Weisenthal bedenkt de term Politics Matter Hypothesis om hun kerninzicht te beschrijven dat economische uitkomsten sterk afhangen van politieke structuren.
Een onafhankelijke centrale bank levert alleen economische voordelen op wanneer politieke instituties haar vrij van directe inmenging laten opereren. Het kopiëren van de Federal Reserve Act op papier betekent weinig als gekozen leiders weigeren echte autonomie te verlenen. Evenzo waarschuwt een paper uit 2013 van Acemoglu en Robinson dat het verminderen van vakbondsmacht om arbeidsfricties te verminderen politieke macht kan verschuiven naar meer extractieve groepen, wat de welvaart op lange termijn schaadt.
Weisenthal wijst op de moeilijkheid om te modelleren hoe beleidsveranderingen politieke evenwichten wijzigen. Hij werpt ook vragen op over China en Golfstaten, die rijk zijn geworden zonder klassieke inclusieve instituties. Robinson suggereerde dat het systeem van China uiteindelijk zou kunnen falen, maar aanhoudend succes zou een herbeoordeling van de aannames van de theorie kunnen afdwingen.
Recente instabiliteit in Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten toont dat vragen over inflatie, rentetarieven, AI-dominantie en belasting heffingen allemaal oordelen vereisen over politieke capaciteit. Economische voorspellingen op middellange termijn vragen nu expliciete standpunten over de vraag of politieke systemen stabiel bestuur en publieke goederen kunnen leveren.
Weisenthal concludeert dat Robinson en Acemoglu de juiste vragen stellen. In het huidige klimaat is het scheiden van economie en binnenlandse politiek onhoudbaar geworden.
De aflevering bevat een live discussie opgenomen in Chicago met Robinson over waarom naties falen en of de Verenigde Staten een vergelijkbaar traject riskeren. Het gesprek is beschikbaar op Bloomberg, YouTube, Apple Podcasts en Spotify.